KAKO AMERIKA VIDI TRIJUMF MARIN LE PEN ILI DžON VINKUR: PUTINOVA ŽENA U PARIZU

Otsutna iz angažmana u Ukrajini, sledi nemačka kolebanja, veoma malo je zainteresovana za pokušaj...

Otsutna iz angažmana u Ukrajini, sledi nemačka kolebanja, veoma malo je zainteresovana za pokušaj zaustavljnja ruske prijetnje ka daljem širenju uticaja u Istočnoj Evropi

Sve je počelo kao prosječna tragikomična sedmica Francuske maja 2014. Načelnik generalštaba francuske vojske podržan svojim generalima na čelu kopnenih, mornaričkih i vazdušnih snaga, zaprijetio je obustavom rada zbog planiranog smanjenja vojnog budžeta. Potom je vladina agencija srozala obećanje predsjednika da će zaustaviti trend nezaposlenosti, procjenom da će nezaposlenost rasti i ove, a i naredne godine. A nacionalna željeznica je istovremeno saopštila da je 2.000 novih vozova u vrijednosti od 20,5 milijardi dolara bilo preširoko da stane u oko 1.600 stanica.

Oni otporniji i sarkazmu skloniji mogli bi zazviždati melodiju Phila Collinsa Another day in Paradise (Još jedan dan u raju).

No u nedjelju je Francuska zagrlila sramotu. Navodno detoksikovana ekstremno desničaraska stranka Nacionalnog fronta, na čijem je čelu navodno neškodljiva Marin le Pen, izrazito antiEU raspoložena, izrazito antimigrantski raspoložena, lagano je porazila obje političke snage u zemlji, i socijaliste i opozicione degoliste na izborima za Evropski parlament.

U mreži francuske istorije, od centralne uloge u prosvjetiteljstvu, do kolaboracionizma sa nacistima u Drugom svjetskom ratu (čije apologete su među osnivačima Nacionalnog fronta) te ambicije da ujedinjena Evropa bude važan svjetski igrač i donosilac odluka – rezultat ovih izbora stoji kao jedna velika sramota.

U usporedbi sa tražnjem i osnaženjem demokratskog legitimita istog dana na predsjedničkim izborima u Ukrajini, i blažim napretkom populista u drugim krajevima Evrope gdje se glasalo, Francuska je proizvela spektakl nihilizma, koji će nanijeti štetu Zapadu i obradovati Vladimira Putina.

Kada je francuski premijer Manuel Vals pozvao na kraju izborne kampanje na „demokratski ustanak” protiv onoga što je nazvao izborom podjela i mržnje, njegov je apel ignorisan. Najveći dio registrovanih birača ostao je kući.

Nijemci, čije javno mnjenje smatra Francuze svojim najboljim prijateljima i koji se plaše da njihovi susjedi postaju ljuti i teški invalidi za vođenje politike, imaju pravo. Martin Šulc, aktuelni predsjednik Evropskog parlamenta teška srca je prokomatrisao:

“To je loš dan za Evropsku uniju kada stranka s takvim rasističkim, ksenofobičnim i antisemitskim programom dobije 25 posto glasova u Francuskoj.”

Frankfurter Algemajne Cajtung u svom izvještaju iz Pariza dao je i širu sliku: „Francuski lideri sada su na na potezu kako da sačuvaju ugled zemlje u Evropi i svijetu“

Ko je Marin le Pen?

Ko je zaista Marin le Pen? I šta je sve omogućilo političku legitimizaciju političara spremnog da izuzetno dobro iskoristi greške vladajućih socijalista, ekonomsku disfunkcionalnost i nesposobnost da se smanji osjećaj otuđenosti birača iz radničke klase u odnosu na veliku muslimansku imigrantsku zajednicu u zemlji.

Kada je riječ o međunarodnoj ulozi, gospođa Le Pen je pozvala na stvaranje osovine Pariz-Berlin–Moskva. Putina opisuje kao “patriotu” i generalno nakon svog predizbornog putovanja u Moskvu pokazala je puno razumijevanje za namjeru ruskog predsjednika da neutralizuje EU kao zapadnu političku silu.

Putin nije mogao dobiti poželjnijeg mogućeg saveznika. „On je svjestan da definišemo zajedničke vrijednosti”, rekla je Le Pen o lideru Kremlja. Pitanje je samo koje vrijednosti? Gospođa Le Pen odgovara: „Hrišćansko naslijeđe evropske civilizacije”.

Kao mekši nježniji dio Nacionalnog fronta, gospođa Le Pen ima zadatak da napada muslimane za svog oca, koji je otvarao njene skupove sa ciljem podgrijavanja rulje.

Evo pimjera: u Marselju prošle sedmice, upozoravajući na „imigrantske horde koje su se obrušile” na Evropu iz Afrike, Žan Mari le Pen je došao na ideju da bi smrtonosni virus ebole „mogao riješiti tu stvar za tri mjeseca“. Sljedećeg dana je, naravno, rekao da nije mogao poželjeti tako nešto.

Odgovarajući u nedjelju uveče na pitanje da li će Nacionalni front prihvatiti savez sa grčkom neonacističkom Zlatnom zorom kao i da objasni njihove stranačke stavove o antisemitizmu, potpredsjednik Nacionalnog fronta Florijan Filiport vrdao je izbjegavajući bilo kakav suvisli odgovor.

Spoljnopolitička pitanja

No neposredno pitanje za Francusku, koja sada nosi Le Pen mrlju, je koliko povjerenja može prikupiti na međunarodnoj sceni kada je recimo riječ o opiranju žilavosti Baraka Obame u vezi sa njegovom politikom lelujanja prema Iranu i Siriji. Uglavnom je odsutna iz angažmana oko Ukrajine, slijedi njemačka kolebanja, a već je pokazala da je veoma malo zainteresovana za pokušaj zaustavljnja ruske prijetnje ka daljnjem širenju uticaja u Istočnoj Evropi.

Zapravo čini suprotno. Pogledajte samo kontinuirano insistiranje Francuske da isporuči dva nosača borbenih helikoptera Mistral, koje su prodali Rusima vjerovatno radi raspoređivanja na Crnom moru.

Tokom ovog procesa ministar spoljnih poslova Loran Fabijus je iznio nevjerovatan stav na Bruklin Institutu u Vašingtonu. Kako prenosi AP, Fabijus je insistirao na tome da se Zapad ne smije otuđiti od zemlja kao što su Rusija i Kina.

„Oni smatraju da je međunarodni poredak uređen u korist Zapada”, navodi se u citatu AP. „Mi se ne moramo saglastiti sa tim, ali moramo uzeti u obzir tu percepciju”, rekao je francuski šef diplomatije.

A kako bi bilo to odbiti?

U novom svijetu, gdje je Nacionalni front najveći sakupljač francuskih glasova i gdje u Evropskom parlamentu mogu voditi jednu zvaničnu političku frakciju, sve podržani novcem poreskih obveznika, gospodin Putin može računati bar na Marin Le Pen kao najglasniju navijačicu za ustupke.

Priredila Biljana Jovićević

Izvor The Wall Street Journal/RSE, 28. 05. 2014.

Preporučujemo
Pratite nas na YouTube-u