ULOGA IZMIŠLjENIH GENOCIDA U RAZVOJU BOŠNjAČKE NACIJE

VLADIMIR PETROVIĆ Država ne sme da prizna „bosanski“ jezik i njegove razlike u odnosu...

VLADIMIR PETROVIĆ

Država ne sme da prizna „bosanski“ jezik i njegove razlike u odnosu na srpski kako ne bismo uskoro dobili Džudže, Ljaje, Zukorle

Još tokom rata u BiH (1992-1995) čule su se tvrdnje bosansko-muslimanskih istoričara o „genocidima“ koji su kontinuirano vršeni nad njima u periodu od tri veka. Nizao se i uvećavao taj broj genocida, a verovatno će se spisak i dopunjavati novim saznanjima u budućnosti.

Prvi „genocid“ koji se navodi jeste niz zločina o kojima nemamo puno podataka a koji su se odigrali za vreme Bečkog rata (1683-1699) godine. Ono što je navelo istoričare iz Sarajeva da događaje iz ovog rata tako kvalifikuju je činjenica da muslimansko stanovništvo nakon Bečkog rata nestaje sa prostora koji su pripali Habzburškom carstvu. Muslimansko stanovništvo nestaje sa prostora današnje Hrvatske, Mađarske i većeg dela današnje pokrajine Vojvodine. Podaci koje možemo dobiti iz turskih deftera svedoče o tome da je stanovništvo gradova na području Bačke, Banata i Srema u periodu XVI i XVII veka dominanto bilo muslimansko sa nekim izuzecima, a seosko stanovništvo srpsko. Gradovi kao Sombor i Sremska Mitrovica su u potpunosti imali muslimansku većinu i veći broj džamija. Među tim muslimanima, pored Turaka, nesumnjivo je bio izvestan broj muslimana slovenskog, odnosno srpskog porekla. Oni su se iselili nakon Karlovačkog mira, zaključenog 1699. godine, u severne delove Bosne i Hercegovine i u dolinu reke Bosne, gde su postali poznati kao „Unđurovci“(izbeglice iz Ugarske).

Na stranu bi trebali da stavimo to da islam kao religija nije postojao pre turskih osvajanja na celokupnoj teritoriji Srbije i BiH, a na području Bačke, Banata i Srema pre 1526. godine. Katoličko mađarsko stanovništvo je za vreme turske okupacije sa ovih područja nestalo, a pravoslavno srpsko se povuklo u sela i gradove koji su još uvek imali hrišćansku većinu. Niko ozbiljan od srpskih intelektualaca nije pokrenuo priču o turskim genocidima nad hrišćanima Balkana i Panonske nizije, odnosno njihovom nabrajanju, iako bi se o tome moglo pričati utemeljenije. Promene u stanovništvu koje su pokrenula turska osvjanja mnogo su upadljivije, kao i zločini vršeni nad stavnovništvom hrišćanskih gradova.

dervisismrt02

POUKE IZ SELIMOVIĆEVO ROMANA

Zašto niko nije pokrenuo priču ili ozbiljnu studiju o genocidu nad Srbima u periodu od 500 godina?

Pre svega jer je genocid pravni pojam nastao posle Drugog svetskog rata i zločina nacista nad Jevrejima i drugim narodima. Mnogi smatraju da je besmisleno govoriti o genocidu pre uspostavljanja modernih nacija jer je za njega potrebno da se ispune dva uslova od kojih je bitniji namera da se u potpunosti uništi određeni narod, rasa, verska ili etnička zajednica. Dakle, nije dovoljno da se želi da taj narod nestane sa određenog prostora putem proterivanja. Mora postojati namera da se taj narod potpuno ili delimično uništi, i tu se traži tzv. neselektivnost, odnosno da se zločini vrše nad svim pripadnicima određene zajednice samo zato što joj pripadaju. Bez razlike u pogledu pola, starosti, društvenog statusa…

Toga nema ni u jednom „genocidu“ nad Bošnjacima, pa ni u onom poslednjem u Srebrenici. U ostalom zatražio bih da nam sarajevski akademici objasne kako se mogao tokom tri veka vršiti genocid nad narodom koji nije postojao pod tim nazivom do 1993. godine, a uopšte kao zaseban narod do 1971. godine. Da li je na primer 1699. godine izvršen genocid nad Turcima ili još šire svim muslimanima u Vojvodini, a 1941-45. godine nad Srbima i Hrvatima muslimanske veroispovesti u BiH?

Ako je vršen zločin nad Srbima muslimanske veroispovesti, podrazumevalo bi se da to onda pripada i srpskoj istoriji. Imajući u vidu ove zamke istorije, postaje nam jasan citat iz Selimovićevog romana Derviš i smrt: „Ni s kim istorija nije napravila takvu šalu kao s nama. Do juče smo bili ono što želimo danas da zaboravimo. Ali nismo postali ni nešto drugo. Stali smo na pola puta, zabezeknuti.”

Problem nas koji se još uvek smatramo Srbima a većinski smo pravoslavni, je što sve vlasti Srbije u poslednjih petnaestak godina igraju na kartu mira u Raškoj oblasti preko lokalnih glavešina ne pokušavajući da ostvare srpski interes u tim krajevima. Dobijamo onda samo dalja zaoštravanja i tenzije. Žanjemo plodove sopstvene nesposobnosti. Priču o „genocidima“ je afirmisao u Srbiji poznati muftija Muamer Zukorlić, a do poslednjeg predloga Esada Džudževića, koji je na čelu Bošnjačkog nacionalnog veća, da Bošnjaci brišu „ić“ iz prezimena nije došlo preko noći.

dervisismrt03

PODRIVANjE SRBIJE IZNUTRA

Trebalo je posle 2000. godine sve ono što se već odigralo u BiH tokom rata preneti i na teritoriju Srbije. Početak je bilo izjašnjavanje na popisu 2002. godine kad se najveći deo Muslimana preobratio u Bošnjake. Uvođenje termina Bošnjak je prvo izazvalo čuđenje u srpskoj javnosti, koja je propustila ono što se odigralo u pozadini rata. Svrha tog naziva za naciju je jasna u samoj Bosni i Hercegovini. To je postavka da su samo Bošnjaci autohtoni na tom području i da je Bosna njihova zemlja, na šta bi Srbin povratnik u Federaciju BiH nakon rata verovatno odgovorio da je i on sam Bošnjak (drugi istorijski naziv za čoveka iz Bosne prisutan i u rečima Kočićevog Davida Štrpca).

Međutim, svrha uvođenja ovog naziva za naciju u Srbiji je njeno podrivanje iznutra. Kad se da naziv za naciju, onda se počinje insistirati i na novom nazivu za jezik. Pri čemu Bošnjaci žele naziv ne po narodu nego po zemlji. Prema poslednjem popisu iz 2011. godine, najveći deo Bošnjaka u Srbiji priča „bosanskim jezikom“. Budući da se dosadašnje školovanje Muslimana i Bošnjaka u našoj zemlji odvijalo na srpskohrvatskom i srpskom jeziku, koraci koji se odvijaju u poslednje vreme sa bojkotom nastave na srpskom i uvođenjem nastave na bosanskom jeziku u Novom Pazaru svedoče o delovanju na razbijanju jezičke celine koja je do sada postojala.

Dovitljivi advokati su ovo iskoristili i napravili zastoje u sudskim predmetima, pozivajući se na pravo svojih klijenata da imaju tumača za bosanski jezik. Podsetimo samo da je u Novom Pazaru 2012. godine Bošnjačko nacionalno veće na čelu sa Džudževićem pre priče o jeziku postavilo spomen-ploču Aćif efendiji Hadžiahmetoviću, nacističkom saradniku iz Drugog svetskog rata. U ovom slučaju pravima nacionalnih manjina se koristi jedna radikalna grupa za podgrevanje tenzija u Raškoj, i država mora da odgovori na tvakve pokušaje izigravanja zakona.

Potrebno je zaustaviti proces donošenjem zakona koji bi sprečio da svaka grupa ljudi može srpski jezik nazivati kako joj se svidi. Od jedinstvenog srpskohrvatskog ne mogu da nastanu bosanski, crnogorski i sutra ko zna kakvi jezici koji nemaju utemeljenje u nauci i čija je razlika u odnosu na zvaničan srpski jezik upitna. Ako već ne možemo da sprečimo takve delatnosti u Federaciji BiH i Crnoj Gori, moramo ih sprečiti na teritoriji Srbije ukoliko želimo da ova zemlja opstane u sadašnjim granicama. To bi trebalo da bude prvi korak ka vraćanju muslimanskog stavnovništva u okvire srpske nacije.

Naravno, ne treba biti naivan i verovati da se to može ostvariti preko noći. Za tako nešto su potrebne godine, ali prvi korak se mora napraviti. Trebalo bi poći od nepriznavanja „bosanskog“ i njegove razlike u odnosu na srpski jezik kako ne bismo uskoro dobili Džudže, Ljaje, Zukorle.

Politika
Pratite nas na YouTube-u