IDEOLOŠKI HAOS U SRBIJI ILI NEOKONZERVATIVNI TROCKIZAM NA SCENI

NEMANjA RAJAK Posle tranzicije i ekonomske, društvene i kulturne devastacije ideološki odgovor na ove...

NEMANjA RAJAK

Posle tranzicije i ekonomske, društvene i kulturne devastacije ideološki odgovor na ove probleme može doći samo zdesna

Ako želimo da izbegnemo kulturni rasizam, nazivajući jedan deo našeg naroda banalnim, primitivnim i nedostojnim svog prava glasa, samo zato što su ga dali vladajućoj stranci, onda moramo da odemo malo dalje od predizborne propagande i vidimo kako se model vladanja, koji traje već 14 godina, uspešno prodao narodu kao nešto novo i spasonosno za Srbiju, uz staro/novog harizmatskog vođu, koji umesto „za mnom“ viče „napred u reforme“. Vriska Vođe od neograničenog entuzijazma do izrazito depresivne žalopoljke, čini važan deo ovih „novih“ reformi.

Srbija postaje posle burnih 90-tih neoliberalna država, vođena liberalno-demokratskim principima ka Evropi, bez alternative. Tada počinje državni projekat denacionalizacije interesa ove zemlje i odbacivanja Ustavom zagarantovanog suvereniteta, koji narod ima. Neoliberalizam je počeo da jede nacionalne interese, kao što je nekada revolucija pojela svoju decu. U procesima demokratizacije Srbije nacionalni interesi postaju samo formalnost i deo medijske sfere u obliku manipulacije građana, koji se koriste kao sedativ prilikom primenjivanja revolucionarnih mera za „spas“ svih nas.

Sam koncept revolucije čini važan deo mesijanskog preobraženja od konzervativno orijentisanh nacionalnista i antiglobalista ka reformistima kompradorske svesti, kolonijalnog mentaliteta i neoliberalnog duha. Od koalicije nacionalnog oslobođenja i socijalne pravde sa parolom „Srbija se saginjati neće“, dobili smo permanetne kukavce, koji se odlično uklapaju u koncept permanetne revolucije koji ih je i preobratio.

trocki03

TROCKI NA ZAPADU

Ideja permanentne revolucije počinje sa sovjetskim revolucionarom i komunističkim ideologom Lavom Trockim. Srž ideje bilo je ostvarivanje svetske revolucije, kojom će se uspostaviti globalni poredak besklasnog društva. Revolucija treba da obuhvati svaku državu, da je iznutra preobrati svojom permanentnošću i na kraju promeni interesnu sferu države, tako da ona „prevaziđe“ nacionalne interese u korist globalnih. Ovom idejom se odlično služe velike sile u igri sa malima.

Uz ideju permanentne revolucije, Trocki je u svom spisu Terorizam i komunizam nastojao da razvije teorijsku opravdanost za korišćenje nasilnih metoda kako bi se očuvala vlast proleterijata. Samo što je ta vlast bila oličena u komunističkoj partiji, koja je više bila zainteresovana da sačuva partijske interese, a ne proleterske. Tako da, kao što obično biva, ideje su nadživele svog tvorca, što je dovelo da razvoja političkog pravca, trockizma. Ovaj pravac ima jednu jasnu agendu, a to je infiltracija u društvene sisteme, izazivanje konstantne turbulencije u društvu, praćene medijskim spektaklom i monopolizacijom vlasti, gde se trockisti postavljaju kao mesije, koji jedini mogu da se izbore sa svim preprekama koje uglavnom sami sebi postavljaju.

Izvorni trockizam se na ideološkom liniji nalazio na levoj strani, ali, usled prelaska ovih ideja na Zapad i sklapanja saveza sa kapitalizmom, napuštajući radnički pokret, dolazi do njegovog prelaska na desnu stranu i do stvaranja jednog ideološkog haosa koji se reflektuje danas u Srbiji.

Trockizam započinje svoju infiltraciju unutar konzervativizma, posebno na tlu SAD, gde dolazi do radikalizacije ove ideologije i stvaranja novog svetskog poretka. Trockisti pod maskom konzervativizma razvijaju američki intervencionizam, stvarajući jedan novi ideološki pravac, neokonzervativizam. Revolucija postaje sastavni deo ovog novog ideološkog pravca, koji zamenjuje standardni konzervativni princip evolucione društvene promene. Umesto postepenih promena javlja se permanentni haos.

trocki04

MASKIRANI KONZERVATIVCI

Neokonzervativizam je napravio jedan rascep između konzervativno orijentisanih građana i njihovih političkih predstavnika. Građani ove ideološke orijentacije poštuju načela reda, poretka i sigurnosti. Nastoje da vrednuju svoju tradiciju, kao izraz mudrosti prošlosti. Smatraju da moral i religija, čine važan deo društvenog poretka i da predstavljaju vezivno tkivo unutar društva, koje kako oni smatraju, suprotno liberalizmu, ne treba da se zasniva na pojedinačnom interesu, već na zajedničkom. Za njih nukleus društva jeste porodica, koja predstavlja stub svakog poretka. Problem se javlja sa njihovim političkim predstavnicima, koji se samo koriste ovim načelima kako bi dobili što veću podršku, a sprovode isti neoliberalni program koji dovodi do sloma svih veza solidarnosti i postavlja društvo na ivicu anarhije.

U Srbiji dugo postoji rascep između uglavnom levo-liberalno orijentisane elite i naroda kome su daleko bliža konzervativna načela. Zato smo u postoktobarskoj Srbiji do poslednjih izbora imali uglavnom jaku opoziciju, koja je baštinila konzervativna načela i zbog toga uživala veliku podršku naroda. Demokratska stranka je jedino uz široku koaliciju mogla da sačuva vlast, dok je, sa druge strane, stajala kao glavna opoziciona i izrazito konzervativna, Srpska radikala stranka. Cepanjem Srpske radikalne stranke, dolazi inflitracije trockističkog faktora koji polako vršu revoluciju unutar novoosnovane Srpske napredne stranke. Stvara se politički diskontinuitet u stavovima koje stranka zastupa i koje sprovodi, pravdajući se permanetnom kuknjavom kao oblikom trockističke permanetne revolucije. Vođa sa svojom ekipom aparatčika odlično je sproveo reforme u stranci, čisteći je od bilo kakvog tradicionalno konzervativnog faktora, posebno u domenu kulture, da bi time uspostavio svoju neokonzervativnu autoritarnu moć. Propovedanjem lažnih konzervativnih načela, dobio je podršku naroda, sprovođenjem neoliberalnog programa, podršku spoljnog zapadnog faktora i opstankom levo-liberalne elite u domenu kulture, njihovu kompradorsku podršku. Tako da u osnovi ove vlasti leži jedna velika prevara biračkog tela. Koja će, pored svih oblika manipulacije, uskoro izaći na videlo i otvoriti politički prostor za jednu novu političku opciju, bez podaničkog mentaliteta.

Razočarenje birača Vođom, usloviće konačno povezivanje većinskog konzervativnog biračkog tela sa konzervativnim strankama u Srbiji, koje za sada obitavaju na političkoj marigni usled medijske blokade. Politički kapital ovih stranaka, kojim mogu da izgrade jaku opoziciju, jeste u konstantnom otvaranju pitanja nacionalnog oslobođenja i socijalne pravde prema većinsko osiromašenom stanovništvu, koje preživljava po sivim zonama. Posle burnih godina zakasnele tranzicije u Srbiji i ekonomske, društvene i kulturne devastacije koje je ona donela sa sobom, ideološki odgovor na ove probleme može doći samo zdesna.

Akademski krug

 

Politika
Pratite nas na YouTube-u