N. Babić: Makron je opasna marioneta i šarlatan

Iako je Francuska daleko od revolucionarnog žara, ništa nije nemoguće

U jednom od članaka nakon predsjedničkih izbora u Francuskoj smo pojasnili kako je Emanuel Makron došao na vlast. Njegov mentor Žak Atali, po sopstvenom priznanju mason, a prema riječima njegovih kolega “rafinirani intelektualac posebnog kalibra” koji mahnito djeluje na putu izgradnje ove Evrope, oligarhijske tehnokratske maćehe svojim narodima, izbornim inženjeringom je odabrao Makrona i neutralisao Marin le Pen.

Ulazak Makrona u Jelisejsku palatu je bila obična kozmetička operacija. Uprkos svim uloženim naporima i tome što se učinilo da je moguće da se ostvari taj cilj, Marin le Pen nije mogla pobijediti.

Ipak, od kada je došao na vlast, Emanuel Makron je uvjeren da je državnik poput Šarla de Gola, a nedavno je čak izjavio kako je “ravan Vladimiru Putinu”. Formalno jeste, jer su obojica predsjednici svojih zemalja, osim što je Makron od strane Žaka Atalija izvučen iz naftalina i doslovno za uvo uveden u Jelisejsku palatu, dok je Putin ipak pobijedio na izborima uz nevjerovatno veliku izlaznost i podršku birača koju ne treba posebno naglašavati.

Emanuel Makron želi da sprovede reformu u ekonomiji, obrazovanju, ustavnu reformu koja bi mu dala još veća ovlašćenja, naređuje vojne kampanje protiv suverenih zemalja, ne samo Siriju, nego i vojne aktivnosti u tradicionalnom području interesa Pariza, bivšim francuskim kolonijama i predstavlja se kao spasitelj Evrope i “slobodnog” i “demokratskog” svijeta. Dakle, govorimo o vrlo opasnom čovjeku, šarlatanu koji je na čelu nuklearne sile i stalne članice SB UN. Stoga ne podcjenjujmo ono što čini, obzirom da su “reforme” u Jelisejsku palatu kao domaći zadatak upućene od kruga koji je odredio da baš on bude predsjednik, a ne neko drugi, posebno ne Marin le Pen.

OPASNA MARIONETA I ŠARLATAN KOJI VERUJE DA SPAŠAVA SVET
Kao što je nedavno napisao Finijan Kaninghem, Makron je šarlatan koji sam vjeruje, ali je uspeo uvjeriti i druge, da je spasitelj “demokratije”.

Zapravo je Makron pun nemilosrdne ambicije, koja bi trebala zalediti krv u venama ljudi koji teže demokratiji u pravom smislu te riječi, tvrdi Kaninghem.

Tokom nedavne službene posjete Sjedinjenim Državama, Makron se predstavio kao “očigledna suprotnost predsjedniku Trampu i stjegonoša liberalnog centrizma na Zapadu”, prenosi ,,Vašington post“.

Ironično, isto je rekao i ranije ovog mjeseca, kada je kao “spasitelj Evrope” držao govor u Evropskom parlamentu u Strazburu. Njegov govor pred evrozastupnicima je održan samo četiri dana nakon što je francuski predsjednik naredio zajedničko bombardovanje Sirije sa Sjedinjenim Državama i Velikom Britanijom.

Međutim, ironija je još veća, ako uzmemo u obzir da je u vrijeme dok je Makron zastupnicima Evropskog parlamenta iznosio grandiozne vizije njegove “demokratije”, dok je njegova vlastita zemlja paralizovana štrajkovima radnika širom zemlje, koji se bore protiv njegovih planova ukidanja radničkih prava.

Sa svojih 40 godina, Makron je najmlađi predsjednik Francuske i trenutno jedan od najmlađih čelnika EU, uz austrijskog kancelara Sebastijana Kurca (31). No, austrijski kancelar je evropski populistički političar, kojeg Makron zbog nezavisne nacionalne politike Austrije naziva “nazadnim”.

Mladalački izgled francuskog vođe i prividna privrženost “demokratiji” nisu ništa novo. Problem je što se za ove maske krije mračna težnja za autoritarnosti i prezir prema demokratiji.

U svom smrtno ozbiljnom govoru u Evropskom parlamentu, Makron je održao predavanje pred 750 evropskih zastupnika o “obrani demokratije”. Njegov govor u Strazburu je bio pun praznih banalnih fraza, kao što je “suočavanje s autokratijama autoritetom demokratije”.

Tokom govora je deo zastupnika, svjesni navedenog i ko je zapravo francuski predsjednik, podiglo velike listove na kojima je pisalo “Dolje ruke sa Sirije”.

Ono što Makron mnogo više njeguje od imidža je njegov prividni ton. No, duboko ispod površine on je elitistički, autoritarni, nemilosrdni i nedemokratski karakter.

Paradoksalno, govoreći u Strazburu je Makron napravio pozorišnu dramu o egzistencijalnoj krizi u Evropi, tvrdeći da se 28 nacija EU suočavaju s “građanskim ratom između liberalne demokratije i populističkog autoritarizma”. Za sebe, vjerovatno, vjeruje da stoji na čelu “slobodarskog bloka”.

Neprijatelji u tom ratu su čelnici poput austrijskog kancelara Sebastijana Kurca i mađarskog premijera Viktora Orbana, koji je nedavno osvojio svoj treći uzastopni mandat.

Makron je u govoru upozorio Evropljane da dobro paze na ljude kao što su Kurc i Orban i njihove imigracione politike zbog kojih su proglašeni “izrodima” Evrope, jer uništavaju društveno tkivo i jedinstvo bloka.

,,Njujork tajms“ je napisao: “Makron je rekao da je EU u ratu između liberalne demokratije, koja je stvorena na poslijeratnoj viziji, i novog populističkog autoritarizma koji guši opoziciju i ne brine se za vladavinu prava”, podsjeća Finijan Kaninghem.

Pričekajte trenutak. Dakle, vladavinu prava spominje visokotiražni i uticajni list zemlje koja je s Francuskom u to vrijeme upravo bombardovala suverenu Siriju, na temelju ničim dokazane tvrdnje o hemijskom napadu, koji se vjerovatno nije ni dogodio. Podsjetimo da je Makron bio ministar u vladi bivšeg predsjednika Olanda, koji je bez mandata SB UN započeo bombardiranje Sirije 2014.

Bez obzira šta mislili o austrijskom kancelaru ili Viktoru Orbanu i njihovom nacionalističkom brendu politike, oni ne bombarduju suverene narode. Time smo sve rekli.

Francuski predsjednik je potom posjetio njemačku kancelarku u Berlinu. I tamo je bio napuhan i raširenog paunovog perja se predstavljao kao “spasitelj Evrope”, tražeći o svih da se podrže “liberalne vrijednosti na kojima se temelji evropski suverenitet, vladavinu prava, demokratiju i mir”. Moguće je da je Angela Merkel već umorna od taštine francuskog bankarčića, koji je zaista uvjeren da je vođa Francuske.

MAKRON JE BESRAMNI I LAŽLjIVI ŠARLATAN
“Njegova vlastita slika reformističkog i progresivnog evropskog vizionara je zapravo ogledalo ispraznosti i apstraktnih i pretencioznih ideala. Makron prezire narodne političare poput Orbana, Kurca i drugih, predstavljajući se kao njihov uzvišeni protivnik, gotovo na isti način kojeg koristi Tramp u tvrdnjama “kako se opire navodnom centrističkom liberalizmu”, šta god to značilo”, podsjeća Finijan Kaninghem.

Istina je, zapravo, da je Makron daleko opasniji autoritarni vođa od Orbana i njemu sličnih. Uz njegov šokantni prezir prema međunarodnom pravu u napadu na Siriju, Makron na drugoj strani koristi svaku priliku da govori o “autoritarnim vođama koji guše bilo kakav oblik opozicije”.

Nekoliko dana nakon ove izjave je poslao stotine francuskih policajaca, naoružanih palicama, da razbiju mirni protest među studentima na Univerzitetu u Parizu. Studenti su se pridružili milionima francuskih radnika i nezaposlenima, koji su izašli na ulice kako bi zaustavili reforme Makrona kojom se ukidaju ostaci ostataka radničkih prava.

Makron to eufemistički naziva “reformskim planovima”. No, za milione Francuza je revizija Zakona o radu sveopšti napad na njihova demokratska prava. Ova su prava radnici stekli u decenijama borbe u kojoj su tražili da kapitalistička ekonomija bude relativno civilizovana. Danas Makron, sluga financijske oligarhije i međunarodnog kapitala, želi da ukine prava francuskih radnika.

Kako je Makron uopšte izabran prošle godine, to je neobično pitanje. Prije izbora, bivši bankar kuće Rotšild nikada nije učestvovao na izborima. Ipak, miljenik je supermasona Žaka Atalija i nije slučajno da se Makron uspinjao među poznatim “meštrima”, od lože “Fraternitè Verte” u koju ga je uveo upravo Oland, do velike superlože “Atlantis Aletheia”, gdje svijet zajedno pokušavaju da oblikuju modernisti, sretni progresivci i žestoki konzervativci. Bio je u bivšoj vladi Olanda, a na položaj nije došao putem izbora, nego kao nestranački tehnokrata.

Njegov predsjednički mandat je upitan. Mnogi su se francuski birači uzdržali od izbora prošle godine, jer nisu htjeli glasati za Marin le Pen, uvjereni da je njen Nacionalni front “fašistička stranka”, a da nisu ni pročitali program. Ako je u Nacionalnom frontu i bilo pseudofašizma, to bi se moglo reći za njegove početke i vrijeme kada je stranku vodio Žan-Mari le Pen. Danas ne.

Makron je izabran od strane finansijske oligarhije, ali se čini da je u godinu dana on uspeo da ujedini francuske građane, koji pružaju žestok otpor njegovim “reformama”.

Izvan Francuske, Makronova retorika o evropskoj “renesansi” je pretenciozna glupost. Glavni problem Evrope je upravo vakuum u demokratskoj zastupljenosti građana. Građani na vlade i političare gledaju s prezirom, jer su sve njihove egzistencijalne potrebe i demokratske težnje hronično zanemarene. Ulaganja i javne službe su sve manja, prava radnika se ukidaju, penzioneri se zanemaruju, ratovi se pokreću bez ikakve osnove, jer političari služe velikom biznisu i kapitalu, kojima treba militarizam u inostranstvu.

Oni nemaju nikakve demokratske odgovornosti pred više od 500 milona građana koji žive širom EU. Do ove disfunkcije došlo upravo zbog elitističkih i sebičnih političara poput Emanuela Makrona. On je utjelovljenje zapadne buržoaske politike koja propada. No, izvršavajući kapitalističke i imperijalističke želje vladajuće klase, Makron je i dalje smrtno ozbiljan, samo kako bi se predstavio kao “spasitelj”.

Ali on minira evropsku i francusku demokratiju, što mu je potrebno jer nije jasno kako će se izvući iz nemira u zemlji.

Uspon populizma širom Evrope nije nikakav poseban fenomen, a ljudi poput Makrona ga mogu prezirati samo službeno. Takozvani “populizam” je prirodni kontraudar šarlatanima poput Makrona, koji nosi stijeg slobode u borbi protiv navodnog “autoritarizma”. Evropska demokratija je ugrožena upravo zbog političara poput Makrona, koji praznom retorikom sebe predstavljaju kao “spasitelje demokratije”.

FRANCUZI SE BUDE IZ „ZIMSKOG SNA“ I MOGU SPASITI EVROPU
Evropu od ovakvih ljudi mogu spasiti samo Francuzi. Njima je konačno postalo jasno kuda ih vodi politika Emauela Makrona, dok je svjetska javnost uglavnom usredsređena na njegovu spoljnu politiku.

Trenutne masovne željeznički štrajkove u Francuskoj mediji opisuju kao “sindikalne agitacije”, sukob vlade i sindikalnih vođa ili kao privremenu smetnju putnicima zbog “ličnog interesa povlašćenih radnika”.

Zapravo, štrajk vozača i ostalih zaposlenika Francuskih željeznica je značajno poglavlje društvene tragedije koja uništava Francusku.

Francuska je više od pola stoljeća bila dobro mjesto za život, s dobrom hranom i lijepim krajolicima. Ali je, prije svega, imala javne službe najbolje na svijetu. Poštanske usluge, javno obrazovanje, zdravstveno osiguranje, javne službe generalno i željeznička služba su bili uzor. Možda je bilo nekih nedostataka, ali se to može dogoditi bilo gde. Važno je da je Francuska, zahvaljujući javnim uslugama, dobro funkcionisala, nudeći povoljne uslove za poslovni i svakodnevni život. Kada ljudi previše dugo žive dobro, na to naviknu i to smatraju normalnim.

Sada je iznesen plan predsjednika Makrona za uništenje željeznica, što je upalilo alarm. Postoji valjan razlog za vjerovati da će se veliki deo javnosti, koja je dugo bila u dubokom snu, uskoro probuditi.

Nakon Drugog svjetskog rata su javne službe u Francuskoj dobile poticaj zahvaljujući paradoksalnom savezu između suprotnih krila francuskog otpora, komunista i “golista”. General Šarl de Gol, iako antikomunista, bio je konzervativac koji je razumeo da snaga i jedinstvo nacije zavisi od minimuma socijalne pravde. Uprkos otvorenoj suprotnosti o mnogim pitanjima, pristaše de Gola i komunisti, okupljeni u ujedinjenom Nacionalnom vijeću otpora, 1944. godine usvajaju program koji zahtijeva mješovitu ekonomiju, kombinujući slobodno preduzetništvo sa strateškom nacionalizacijom i programima socijalne sigurnosti i prava sindikata.

Ovaj program socijalne pravde je udario temelje za ekonomski razvoj zemlje, koji je nazvan “Trideset slavnih“ – trideset godina mira i prosperiteta. Francuska mješovita ekonomija je u smislu slobode, jednakosti i ljudskog blagostanja funkcionisala bolje od birokratskog komunizma ili profitabilnog kapitalizma.

Nakon toga je u Velikoj Britaniji izrečena smrtna kazna za državne javne službe. Premijerka Tačer je u Velikoj Britaniji uporno sprovodila neoliberalnu kampanju s ciljem uništenja socijalne države, smanjivanja plata i beneficija, da bi na kraju svu mogućnost donošenja odluka predala u ruke finansijske oligarhije. To je ono što danas zovemo neoliberalizam ili unipolarna globalizacija američkog tipa.

Neoliberalna kontrarevolucija je pogodila Francusku ranih godina predsjedanja Fransoa Miterana, što je prisilio njegovu vladu da promijeni “socijalistički” kurs i da prekine “zajednički program” u savezu s komunistima. Kako bi prikrila svoje antisocijalne reforme, Socijalistička stranka je promijenila kurs i odlučila se za “izgradnju Evrope”, odnosno Evropske unije, što je predstavila kao novi cilj na horizontu “napretka”. Zabrinutost radnika za očuvanjem životnog standarda postignutog posljednjih decenija se opisivala kao “reakcionaran” trend, suprotan novom konceptu globalne konkurencije bez granica, koji je postao simbol “progresa”.

U stvarnosti je “evropska izgradnja” u Francuskoj, kao i drugim zemljama, značila sistemsku razgradnju i uništenje suvereniteta država članica, destimulaciju sistema socijalne zaštite koja je bila ojačana nacionalnim osjećajima solidarnosti. Međutim, tome nema mjesta u apstraktnim mitovima naziva “Evropska unija”.

Evropa je postupno lišena svoje socijalne zaštite i prepuštena je hirovima Goldman Saksa, finansijske oligarhije i međunarodnim investitorima iz Saudijske Arabije i Katara.

KRAJ EVROPE
Francuski željezari se danas ne bore samo za sebe. To su prvi koraci konačne bitke za spašavanje Francuske i Evrope od pustošenja neoliberalne globalizacije i finansijske diktature.

Makron, štićenik Rotšilda i Atalija, predstavlja svoju “reformu” željeznica kao mjeru “jednakosti”, jer ukida željezničarima njihov “poseban status”.

Koje su to povlastice? Vozači imaju težak život, rade dugo i provode vikende sa svojim porodicama. Životi miliona putnika zavise od njihove koncentracije i predanosti. Zauzvrat, njihov “povlašćeni” status je uključivao sigurnost radnog mjesta i relativno rano penzionisanje, što su povlastice koje si mogu priuštiti bogati ili oni u vojnoj službi.

Radnici željeznica protestuju ne zbog svojih “privilegija”, nego da se te “privilegije” mogu proširiti i na druge. U svakom slučaju, problem je mnogo važniji od plata i radnog vremena.

Javne usluge u Francuskoj su bile puno više od potrošačkog blagostanja. Za milione ljudi je to bila etika, način života. U mnogim zemljama su javne službe oslabljene korupcijom, ali se to ne događa kada ljudi vjeruju u ono što rade. Ovo uvjerenje nije automatsko i stječe se kroz istoriju.

Francuski željezari su poput velike porodice, ujedinjeni u uvjerenju da ispunjavaju važnu društvenu dužnost. Ova predanost je više od ličnog stava. To je duhovna vrijednost koju jedan narod treba voljeti i sačuvati. Umjesto toga, žrtvuje se zbog potreba finansijskog kapitala.

Naime, trenutno postoji višak finansijskog kapitala koji se širi po svijetu u potrazi za profitabilnim mjestima za ulaganje. To je “neoliberalizam”.

Obične firme mogu bankrotirati ili ne donositi profit dioničarima. Zato javni sektor mora biti privatizovan. Prednost ulaganja u sektor javnih usluga je taj da ako ne zarade novac, vlada će intervenisati i subvencionisati ih, sve na teret poreznih obveznika.

Na meti su obrazovanje, zdravstvo, promet i komunikacije. Službena pretpostavka je da se ove usluge moraju privatizovati, jer će tako biti “učinkovitije”.

Ta je laž prodana u Velikoj Britaniji, gde je dovela do katastrofalnih posljedica. Emanuel Makron se odlučio na ove reforme, ali je on samo pijun finansijske oligarhije koja nema državljanstva.

Nije Makron odlučio uništiti francuske željeznice, ili ne samo on. To je odlučeno i naređeno od strane Evropske unije, a Makron samo izvršava naloge. Riječ je o otvaranju željezničkog sistema međunarodnoj konkurenciji.

Stres željezničkih radnika će se povećati, nesigurnost će rasti, samo zbog povećanja profita. Naravno, putnici će usluge neizbježno plaćati više. Što se tiče stanovnika malih seoskih zajednica, oni će jednostavno izgubiti željezničku vezu, jer neće biti isplativa.

Djelujući kao javna služba, nacionalna željeznica u Francuskoj je koristila prednosti i zarade linija s visokim prometom za finansiranje onih u manje gusto naseljenim ruralnim područjima, nudeći iste prednosti ljudima gde god živjeli. Ovo će uskoro biti samo sjećanje. Uništavanje javnih službi ubrzaće pustošenje sela i rast velikih urbanih centara.

Bolnice u ruralnim područjima će biti zatvorene, kao i poštanske službe. Mala mjesta u Francuskoj, koja će imati posljednjih desetak stanovnika, nestaće.

To je pravi program “modernizacije” u toku. Međutim, zaboravlja se halucinatorska moć pojmova kao što su “moderno” i “progres”. Zagovornici privatizacije pokušavaju hipnotišu javnost ovim čarobnim riječima, dok su s druge strane vješto ukidaju usluge i pripremaju javnost da planirane promjene prihvate kao moguća poboljšanja.

Moraju se spomenuti dvije stvari kako bi pojasnili ovu tužnu sliku. Prva je da je nakon privatizacije Frans Telekoma krenuo talas samoubistava među zaposlenicima, 39 u dvije godine, sigurno dijelom zbog stresa, demoralizacije i metoda smanjenja kvaliteta usluga, sve što je nametnuto zbog povećanja profita. Kada se uništi ponos radnika, put prema ravnodušnosti, zanemarivanju, pa čak i korupciji je vrlo kratak.

Još jedna stvar koju treba zapamtiti je propagandna kampanja godinama ranije provedena protiv željeznica, koje su okrivljene za “deportaciju jevrejske djece” u nacističke koncentracione logore. Besmislena optužba, jer je nacistički okupator uzeo i željeznice, čiji radnici nisu imali pravo riječi. Ovakvu klevetu protiv Francuskih željeznica se prirodno iskoristili američki konkurenti kako bi francuske vozove velikih brzina izbacili s američkog tržišta.

Makron je odlučio očuvati samo jednu javnu službu. Naime, podiže poreze kako bi izgradio vojno-industrijski kompleks i jedini javni službenici koji će uskoro koristiti socijalne naknade i prijevremenu penziju biće vojska, ali vojska čiji zadatak neće biti služiti Francuskoj, nego djelovati u službi ratova Sjedinjenih Država.

Dakle, Evropu i evropske narode, ne Evropsku uniju, može uništiti i spasiti samo Francuska, jer jedino tamo raste plima nezadovoljstva zbog nametanja takozvanih “strukturnih reformi”. Iako je Francuska daleko od revolucionarnog žara, ništa nije nemoguće.

 

Izvor Logično, 29. april 2018.

Preporučujemo
Pratite nas na YouTube-u