Peking: Zapadne zemlje nisu „međunarodna zajednica“, već licemeri čije mišljenje nas ne zanima

EU je uvela sankcije četvorici kineskih zvaničnika, koje optužuje za kršenje ljudskih prava ujgurske muslimanske manjine u Kini. Peking je ubrzo odgovorio na to

Zaoštrava se politička retorika između Kine i Zapada. Nakon što je EU uvela sankcije protiv 11 pojedinaca i četiri kompanije zbog „sistemskog kršenja ljudskih prava i ugnjetavanja određenih naroda koji žive na teritoriji NR Kine, Kina je juče odgovorila istom mjerom, uvevši sankcije protiv pojedinih osoba i organizacija u EU. Međutim, nisu sankcije ovakvog tipa, koje su u svojoj biti beznačajne i simbolične, ono najbitnije u čitavoj ovoj spomenutoj spirali kojoj neće biti kraja i koju je „u opticaj“ ubacila bivša administracija Donalda Trampa, a Bajdenova je „samo“ učvrstila  i nametnula čitavom  Zapadu, pa su tako američke i EU sankcije Pekingu juče odlučile slijediti i Kanada i Velika Britanija stavivši na svoje sankcijske spiskove četvoricu kineskih državljana i jednu organizaciju.

Zašto sankcijskoj spirali neće biti kraja: zato što je Vašington problematiku zaštite ljudskih prava upravo nametnuo kako jedno od glavnih načela Evropskoj uniji u sprovođenju njene dalje spoljne politike. A kako se na tu problematiku na Zapadu i Istoku gleda posve različitim naočarima, jasno je šta to u krajnjoj liniji znači – neprekidni politički rat koji će za sobom, prije ili kasnije, za posljedicu imati dalje pogoršavanje međusobne privredne saradnje. Jer kako se može sarađivati i trgovati s nekim kojeg postojano optužuješ za ubistva, genocid i sl. S druge strane trgovinski rat samo je korak do onog stvarnog – oružanog sukoba, i o tome svjedoči istorija.

Dakle, ono što zabrinjava više od samih sankcija je sve oštrija međusobna politička retorika na relaciji Zapad-Kina (ovdje bez ikakvog problema Kini možemo i moramo pridodati i Rusiju), o čemu svjedoči i današnja vijest prispjela iz Pekinga, koja, između ostalog, doslovno kaže kako Kinu nije briga za zapadne sankcije jer je Kineza više nego svih stanovnika Zapada zajedno. Evo o čemu je riječ:

“Juče smo vidjeli kako su zapadne zemlje zajednički djelovale protiv Kine. To je uistinu činjenica. Ali ako pitate je li ovo zabrinulo Peking, uvjeravam vas, ni na koji način”, izjavila je portparolka kineskog Ministarstva spoljnih poslova Hua Čunjing. “Stanovništvo SAD-a, Velike Britanije, Kanade i Evropske unije čini oko 11 odsto od broja ljudi koji žive na našoj planeti, a stanovnici Kine su jedna petina. Stoga, zapadne zemlje svojim izjavama nisu u stanju zastupati stavove čitave međunarodne zajednice”, izjavila je Čunjing i dodala slijedeće:

“Oni brane interese male grupe zemalja, dok broj pristalica Kine neprestano raste. Sva zapadna demokratija hegemonističko je licemjerje”, zaključila je Hua Čunjing.

Nije se teško složiti da se oštrina političke retorike sa strane Pekinga ovime podigla na još viši nivo i da – inače tradicionalno strpljiv i suzdržan – on na neki način sada gubi strpljenje. Radi se, zapravo, o najoštrijoj javnoj kritici cjelokupnog društvenog ustrojstva zapadnih zemalja, ništa blaže nego što to Zapad čini u odnosu na onaj kineski – komunistički (s izrazitim kapitalističkim odnosno tržišnim štihom kada je u pitanju kineska ekonomija i njena korelacija s ostalim svijetom, koja s komunističkom ideologijom nema ništa i temelji se isključivo na načelu „kupi-prodaj“, ne mareći pri tom previše za socijalu i humanizam što su i na Zapadu već odavno zaboravljene kategorije).

Iz ove zaoštrene retorike Pekinga prije svega se mora iščitati jasna poruka Zapadu: Kina se ne boji niti zapadnih sankcija niti zastrašivanja drugim metodama, ukljujući i one vojne – „u njenom dvorištu“. Kina je, s druge strane, paralelno sa spremnošću na otpor spremna i za dijalog i nastavak saradnje, o čemu svjedoči i prošlonedeljni američko-kineski sastanak na visokom nivou na Aljasci, nezavisno od toga što nije urodio prevelikim plodovima. On, međutim, jasno ukazuje kako su i SAD i Kina i te kako zainteresovane za privrednu saradnju jer, u protivnom, takvih sastanaka ne bi ni bilo.

S druge strane, Kina je dodatno ojačana svojim strateškim partnerstvom s Rusijom, koju Zapad definitivno i nepromišljeno (nepromišljeno prije svega kada su u pitanju interesi EU) gura iz „svog dvorišta“ u zagrljaj Kini. O tome svjedoči i najnoviji sastanak ruskog ministra spoljnih poslova Sergeja Lavrova sa svojim kineskim kolegom – prvi u neposrednom kontaktu – „oči u oči“, nakon izbijanja globalne pandemijske krize, i na kojem je bilo i te kako zanimljivih momenata – što je tema za neku drugu analizu.

U svakom slučaju, EU mora biti oprezna da je Vašington, osim u vojno-bezbednosnom, i u privrednom smislu ne stavi pod svoje jasle i odsječe istovremeno i od Rusije i od Kine – jer to je onda i kraj EU i čitavog projekta na kojem je stvorena. Umjesto globalne EU, njoj sada, u korist interesa SAD-a i Velike Britanije, realno prijeti pretvaranje u vojno utvrđenje – bastion prema Istoku, propulzivnoj ekonomskoj i demografskoj regiji u kojoj se pred našim očima upravo formira središte globalne geopolitičke i geoekonomske borbe. Kako se sada čini, EU nepovratno klizi upravo u tom smjeru. Kako će na takvu tendenciju reagovati njene ključne države članice – prije svih Njemačka, kojoj nikako nije u interesu izgubiti privrednu saradnju i velike investicije koje ostvaruje na ruskom i kineskom tržištu – ostaje da se vidi.

Hoće li se, možda, stvoriti nekakva „asimetrična“ EU, u kojoj će moćnim članicama biti osigurano više manevarskog prostora za samostalno spoljnopolitičko djelovanje, ili će se EU možda sama od sebe urušiti uslijed velikih unutrašnjih dubioza? Sve su to pitanja koja su u legalno u opticaju i koja se i te kako razmatraju u analitičkim krugovima.

EU, koja svakome smeta, istovremeno je nezamjenjiva za gotovo sve svoje članice, koje su u međuvremenu izgubile sposobnost  vođenja samostalne državne i nacionalne politike i, što je još važnije – uveliko zavise od zajedničke blagajne u Briselu zbog čega su spremne trpjeti i sve ono čemu se kod kuće inače žestoko opiru.

 

Autor Zoran Meter

 

Izvor geopolitika.news, 23. mart 2021.

 

EU uvela prve sankcije Kini nakon 1989., Peking odmah uzvratio

EU je uvela sankcije četvorici kineskih zvaničnika, koje optužuje za kršenje ljudskih prava ujgurske muslimanske manjine u Kini. Peking je ubrzo odgovorio stavljanjem na „crnu listu“ deset evropskih zvaničnika i institucija u Briselu.

Evropska unija je uvela sankcije četvorici visokih zvaničnika u kineskom severozapadnom regionu Sinkjang, među kojima je i Čen Minguo, bezbednosni čelnik te provincije, prenosi Rojters.

Brisel ih optužuje za masovna hapšenja Ujgura i tvrdi da je Čen odgovoran za kršenja ljudskih prava, proizvoljno zadržavanje i ponižavajuće postupanje nad Ujgurima i ljudima iz drugih muslimanskih etničkih manjina.

Sankcije podrazumevaju zamrzavanje njihove imovine i zabranu putovanja u EU.

Kina uzvatila sankcijama EU

Kinesko Ministarstvo spoljnih poslova saopštilo je da je odluka Brisela o uvođenju sankcija zasnovana na lažima i dezinformacijama, da zadire u unutrašnje poslove Kine, krši međunarodno pravo i podriva odnose Kine i Evropske unije.

Peking je takođe uzvratio odlukom da uvede sankcije protiv deset zvaničnika EU, uključujući evroposlanike.

Takođe, Kina je uvela sankcije Političkom i bezbednosnom odboru EU, Potkomitetu za ljudska prava Evropskog parlamenta i protiv dva vodeća tink-tenka u Briselu.

Ljudima kojima su uvedene sankcije zabranjeno je da ulaze i Kinu, a kompanijama i institucijama koje su povezane s njima zabranjeno je da posluju u toj zemlji, saopštilo je kinesko Ministarstvo spoljnih poslova.

Rojters napominje da je, za razliku od Sjedinjenih Američkih Država, EU nastojala da izbegne konfrontacije s Pekingom, i da je ovo prvi put da Brisel uvodi značajnije sankcije Kini još od embarga na oružje iz 1989. godine.

 

Naslovna fotografija: Thierry Charlier/AFP via Getty Images

 

Izvor Rojters/RTS, 22. mart 2021.

 

BONUS VIDEO:

Preporučujemo
Pratite nas na YouTube-u