Globalni marš dekadencije (1)

Normalizacija pojava koje su do juče smatrane nenormalnim je proces koji je dugo prisutan na Zapadu, posebno u SAD. Sada se postepeno pojavljuje i u zemljama Istočne Evrope, u koje spada i Srbija

Norme čine temeljne pretpostavke društvene nadgradnje u okviru svake zajednice. Zajedno sa rastom složenosti određenog društva raste i broj normi koje se primjenjuju na ponašanje njegovih članova. Autor je mišljenja da je neophodno praviti razliku između dvije različite vrste normi, malobrojnih temeljnih normi koje protok vremena ostavlja mahom nepromjenjene, te brojnih nadograđenih normi koje nije naodmet shvatati kao zakonske norme i pravila. Dok se prve javljaju kao odgovor zajednice na prvobitne i konstantne imperative postojanja u vremenu i prostoru, druge se javljaju kao odgovor društvene cjeline na ranije nepoznate izazove sa dužim ili kraćim vremenskim trajanjem. U određenim slučajevima, porast ovakvih normi ukazuje na rasprostranjenu pojavu društvenih patologija koje je postalo neophodno regulisati pisanim zakonima, ili pak na neku vrstu prelaznog perioda tokom kojeg se određena zajednica susreće sa više različitih noviteta koje je neophodno ili odbaciti ili, pak, integrisati unutar društvenog tkiva.

Kada se govori o prvom obliku normi, generalno gledano, obično se date shvataju kao dugotrajni, oprobani i prihvaćeni obrasci ponašanja čija osnovna svrha se ogleda u jačanju društvene kohezije, osjećaja zajedništva među članovima zajednice, te pospješivanju funkcionisanja zajednice. Za razliku od ranije spomenutih zakonskih pravila, koja su proizvod pravne prakse, te već sutra, pod određenim uslovima, mogu biti odbačena, društvene norme koje se shvataju kao temeljne prevazilaze granice pravne struke i postoje kao sastavni i živi dio kulturnog i tradicijskog obrasca, iako su veoma često i one same uvrštene u zakonske zbornike.

Kristin Horn, pri Oksfordu, ističe da su norme „fundamentalni koncepti u društvenim naukama. Najčešće se definišu kao pravila ili očekivano ponašanje koji se društveno nameću. Norme mogu biti preskriptivne (ohrabruju dobro ponašanje, na primjer „budi pošten“) ili proskriptivne (obeshrabruju loše ponašanje, na primjer „ne varaj“). Termin se ponekad, takođe, odnosi na šablone ponašanja i prihvaćenih vrijednosti. Norme su bitne zbog njihovog doprinosa društvenom redu…“[1]

Kao što vidimo iz pasusa iznad, norma nosi određenu vrijednost. Data vrijednost proizilazi iz činjenice da prisustvo norme osigurava jačanje društvene hijerarhije odnosa i ograničava uticaj nasumičnog ishoda, odnosno haosa, na ustanovljene relacije između različitih pojedinaca i grupacija u društvu. Norma promoviše onaj način ponašanja koji se, u više navrata testiran, pokazao kao najkorisniji izbor kako za pojedinca tako i za zajednicu.

Korisnost društvenoj stabilnosti ipak nije dovoljno da onemogući napade na date norme ili da pak onemogući nastajanje novih. Ono što mora biti od ključnog značaja prilikom uvođenja ranije nepoznatih normi u određenu društvenu cjelinu, bez obzira bile one stranog porijekla ili pak nastale unutar samog dotičnog društva, jeste sposobnost promovisanih obrazaca ponašanja da djeluju stabilizujuće na dotično društvo, odnosno da budu, u krajnjoj liniji, katalizirajući faktori procesa obnove i opstanka datog društva, kako u biološkom tako i u društvenom smislu. Norme koje ne podstiču biološku obnovu i kulturno očuvanje mogu jedino i same nestati kada neminovno dođe do nestanka društva koje ih prihvata i ispoljava.

Shvatanje (ne)normalnosti

Blisko vezano uz pojam norme jeste shvatanje pojma normalnosti, koji se može definisati slično kao što su ranije definisane norme, odnosno kao ponašanje široko prihvaćeno od strane čitave zajednice, koje se unutar date zajednice ističe kao ispravno, i čije se ispoljavanje ohrabruje. Generalno gledano, normalnost se shvata kao „ponašanje koje je stalno u svakodnevnom djelovanju osobe. To je konformnost sa društvenim standardima, kao i razmišljanje, te ponašanje slično većini, i kao takvo se obično shvata kao dobro u ovom kontekstu. Normalnost je ponašanje koje se očekuje ili koje je odgovarajuće situaciji. Takođe se može shvatiti kao prosječnost, kao što je slučaj sa psihološkom statistikom. Podrazumjeva sposobnost za prilagođavanje okruženju, kontrolu emocija, sposobnost zadovoljavajuće radne aktivnosti i stvaranje veza koje su ispunjavajuće ili barem prihvatljive“.[2]

Od značaja je primjetiti da se, prilikom govora o normalnosti, ona shvata kao dosljednost određenom sistemu normi, te da se date norme mogu promjeniti. Naravno, sa promjenom normi, logičan je zaključak, mjenja se i shvatanje normalnog, te je moguća situacija u kojoj je današnje prihvatljivo ponašanje bilo neprihvatljivo juče ili će pak biti abnormalno sutra. Ljudska bića bi, čak i lišena mehaničke sposobnosti momentalnog prestrojavanja od jednog skupa vrijednosti ka drugom, u teoriji mogla postojati i u potpunosti prihvatati ovako nasumičan sistem samo pod uslovom da sve norme imaju jednaku težinu, odnosno identično pozitivan uticaj na samo društvo.

Stvarnost je daleko od ovakvog stanja i samo iskustvo nas uči da u okviru onoga što možemo nazvati sveobuhvatnim skupom normi postoje one čiji uticaj je nesumnjivo negativan. Vrijednost određene norme, odnosno njena pozicija na skali dobro-loše, proizilazi iz njene sposobnosti da doprinese biološkom i društvenom opstanku i obnovi društva unutar kojeg data norma postoji. Vrijednost norme ne može biti shvaćena drugačije jer ona sama ne postoji van društvene nadgradnje određene zajednice, niti je, kao vrijednost, sposobna da se ispolji van struktura koje čine društvenu zajednicu. Društvo i norme su neraskidivo povezani jer određeni set normi doprinosi preciznoj definiciji određenog društva.

Ljudi na pešačkom prelazu (ilustracija) (Foto: Jacek Dylag on Unsplash)

Norme takođe služe kao jedna od bitnih spona između biološke i društvene komponente zajednice s obzirom da bez biološke obnove zajednice nema ni opstanka društvene nadgradnje. Članovi zajednice nisu bezlična stvorenja silom normi natjerana u ranije utvrđene kalupe društva već živi nosioci društvenih vrijednosti koje same bivaju oživljene ljudskim postojanjem i djelovanjem. Upravo u ovoj spoznaji leži značaj biološke obnove društvene zajednice. Bez djece, bez budućih naraštaja koji će norme sadašnjice usvojiti kao ispravne i nositi ih dalje kao dobrovoljno prihvaćenu intelektualnu zaostavštinu svojih predaka, vrijednosti i same moraju umrijeti.

Nije logično niti realno očekivati da će drugi narodi preuzeti vaše vrijednosti i očuvati ih, kao što nam ilustruje slučaj migrantskih zajednica u Zapadnoj Evropi, iz čega i proizilazi shvatanje da uvoz ljudi iz drugih kulturnih obrazaca ne može biti rješenje za krizu nataliteta u bilo kojem društvu. Migranti, i sami ljudi, ne pristižu u zemlje domaćine kao prazni listovi već kao nosioci sopstvenih društvenih normi i vrijednosti, što samo po sebi može dovesti do sukoba. Migracije nisu rješenje već izvor novih problema.[3]

Kao što se može uočiti, norme su višestruko i gusto isprepletene sa biološkom i društvenom komponentom zajednice, pri čemu treba prihvatiti da svaka od ovih kategorija, iako može biti shvaćena i definisana zasebno, ne može postojati zasebno, te da se sve tri međusobno simbiotski podržavaju prilikom izgradnje društvenog organizma.

Kada se pogleda istorijski progres različitih društava, posebno onih na Zapadu, stiče se površinski utisak da je prihvatanje kategorija koje su do juče bile nenormalne zapravo način na koji društva napreduju, te da je ova svojevrsna normalizacija nenormalnog samo prirodna pretpostavka društvenog razvoja. Opasnost nekritičkog prihvatanja ovog procesa proizilazi iz činjenice da svaka novoprihvaćena vrijednost ne mora da, kao što smo ranije istakli, bude korisna po društvo i njegove pojedinačne članove.

Normalizacija nenormalnog je proces već duže vremena prisutan u okvirima zapadnih zemalja, posebno Sjedinjenih Država, te se postepeno pojavljuje i u zemljama Istočne Evrope, u koje spada i Srbija.

LGBT logika

Već mnogo toga je rečeno i napisano po pitanju Zakona o istopolnim zajednicama. Mnogo osoba stručnijih od autora po pitanju pravne pozadine jasno je istaklo da ovaj zakonski akt, koji navodno reguliše istopolne zajednice, njih zapravo izjednačava sa tradicionalnim brakom, koji se po Ustavu Srbije još uvijek definiše kao zajednica muškarca i žene. Ili je zakon protivustavan ili će, pak, sam Ustav ubrzo biti stavljen van funkcije. I zakon i ustav ne mogu istovremeno postojati kao pravno validne kategorije. Istovremeno, postoji razlog, istorijski provjeren, zašto je shvatanje braka kao zajednice između muškarca i žene široko prihvaćeno kao ispravno.

Da je proces normalizacije homoseksualnosti u Srbiji prisutan već duže vremena stavlja nam do znanja i sama ministarka za ljudska i manjinska prava Gordana Čomić, koja u svojoj izjavi za Bi-Bi-Si na srpskom jeziku ističe da je „u Srbiji na delu proces stvaranja kulture kompromisa. Počeli smo 1994. kada smo dekrimininalizovali istopolne odnose, a onda smo ih 2008. i destigmatizovali, jer smo tada usvojili mišljenje da homoseksualnost nije bolest. Onda smo 2013. imali prve pokušaje da napravimo zakon, a sada je vreme da ga usvojimo i primenimo“.[4]

Kako samo eufemistički zvuči kada ministarka normalizaciju devijantnog nazove stvaranjem kulture kompromisa, jer, naravno, Srbi nisu znali za kompromis dok im nije bilo nametnuto pitanje normalizacije homoseksualnih odnosa! Iako je daleko od politički korektnog, autora interesuje zašto je po baš ovom pitanju bilo neophodno pronaći kompromis? Šta učiniti ako postoje one osobe koje smatraju da kompromis po ovom pitanju nije poželjan niti koristan? Istovremeno, kome se ministarka Čomić obraća kada navodi da smo „mi“ dekriminalizovali, destigmatizovali i slično? Ko su to „mi“? Ako je suditi po istraživanju[5] sprovedenom 2015. od strane američkog Nacionalnog demokratskog instituta (National Democratic Institute – NDI), 88 odsto od ukupnog broja ispitanika iz Srbije, Crne Gore, Sjeverne Makedonije, Bosne i Hercegovine, te Albanije je protiv istopolnih brakova ili zajednica. Prema popisu iz 2011. godine, 85 odsto stanovnika Srbije su pravoslavci, blizu 10 odsto su katolici, dok je nešto više od tri odsto muslimana.[6] Ove tri vjerske zajednice čine 98 odsto ukupnog stanovništva Srbije i sve tri posmatraju homoseksualizam kao nemoralnu i abnormalnu praksu. Samo od sebe, pitanje se postavlja iznova – ko čini tu fantazijsku zajednicu „mi“ na koju se poziva ministarka Čomić?

Beograd, 9. februra 2021.- Ocigledno je da su zene u Srbiji diskriminisane, jer, iako brojnije od muskaraca, one teze dolaze do posla, manje su placene od muskaraca za isti posao, ne postavljaju se cesto na rukovodece pozicije, vlasnice su svega 25 odsto ukupne imovine u nasoj zemlji, a neretko se na trzistu rada suocavaju i sa gubitkom posla kada odluce da postanu majke.To je zakljucak drustvenog dijaloga na temu "Ekonomsko osnazivanje zena" koji je danas odrzan u Beogradu u organizaciji Ministarstva za ljudska i manjinska prava i drustveni dijalog, a na kojem su svoje stavove na tu temu dali predstavnici vladnih i nevladinih organizacija. Svi ti stavovi, prema recima ministarke Gordane Comic, jesu polazna osnova za pravljenje clanova novog Nacrta zakona o rodnoj ravnopravnosti, na koji se ceka dugo, a koji bi trebalo da doprinese boljem polozaju zena i jednakim uslovima u svim oblastima za oba pola.FOTO TANJUG/ NIKOLA ANDJIC/nr
Ministarka za ljudska i manjinska prava i društveni dijalog Gordana Čomić (Foto: Tanjug/Nikola Anđić)

Gospođa Čomić, ako je suditi po njenim izjavama, homoseksualni odnos posmatra kao nešto sasvim prirodno, no da li se istopolni seksualni odnos može zaista tako posmatrati? Za zagovornike LGBT propagande dovoljno je postojanje identičnih odnosa među drugim vrstama sisara da bi tvrdili kako je homoseksualizam sasvim normalno i prirodno stanje. Po ovoj logici, prirodno je sve ono što se javlja u okviru same prirode kao kategorije koja obuhvata sve oblike živih organizama, stoga bi se moglo tvrditi da su i tumori sasvim prirodna pojava, te postaviti pitanje zašto se uopšte boriti protiv datog oboljenja? Tumori su se javljali i još uvijek se javljaju među različitim vrstama životinja, pa čak i onima koje ne spadaju među sisare. Studija iz 2003. je potvrdila postojanje tumora među dinosaurusima[7], dok među trenutno aktivne vrste koje mogu patiti od različitih oblika raka spadaju tasmanijski đavoli, školjke, krtice, ribe i primati, da navedemo samo neke od najčešće pogođenih.[8][9]

Kao što možemo uočiti, rak je sveprisutan u životinjskom svijetu i daleko od toga da je uvijek uzrokovan ljudskom aktivnošću. Zašto, kada je stanje već ovakvo, ne prihvatimo tumor kao prirodno stanje i pustimo procese da se odvijaju svojim tokom? Naravno, svi shvatamo zašto je neophodno boriti se protiv različitih oblika tumora, a prvenstveni razlog jeste očigledna činjenica da ovo stanje odstupa, u negativnom smislu, od normalnog funkcionisanja organizma. Tumor ne predstavlja ništa drugo do ćelije pogođenog organizma koje su prestale da izvršavaju svoju osnovnu funkciju, te svoje postojanje posvetile proizvodnji pokvarenih kopija samih sebe, kako putem đelijske diobe tako i putem inficiranja zdravih ćelija.

Iz perspektive ljudskog društva možemo tvrditi da je borba protiv tumora i njihova prevencija neophodna ne samo iz čisto biološko-medicinskih razloga već i iz društvenih, u koje neminovno spada shvatanje ispunjenog i zdravog života. Iz perspektive same prirode, borba protiv tumora je opravdana samo jednim i sasvim dovoljnim razlogom, a to je subverzija originalne funkcije ćelija domaćina. Tumori, po samoj svojoj prirodi, nemaju višu svrhu koja bi mogla biti pripisana drugim živim stvorenjima, ne doprinose pozitivno prirodnoj raznolikosti, niti pak ostavljaju za sobom potomstvo koje je sposobno nezavisno postojati i razvijati se. U trenutku kada domaćin umre, ista sudbina je neminovna i za tumor koji je doveo do smrti organizma. Prije nego li neki oblik života, tumor bi se trebao radije posmatrati kao svojevrsna „greška“ u biološkom sistemu, s obzirom da se bukvalno javlja prilikom oštećenja genetskog koda unutar ćelijskog jezgra.

I pored činjenice da se javlja u prirodi sponatno, tumor se ne može shvatiti kao nešto normalno, niti kao nešto prirodno, posebno kada se terminu prirodno doda jedna viša vrijednosna konotacija koja je uobičajena u okviru svakodnevnog korišćenja i shvatanja datog termina. Kao što se može zaključiti iz gorenavedenih razmatranja, pod terminom prirodno se ne podrazumijeva isključivo postojanje u biološkim okvirima same prirode. Autor polazi od pretpostavke da bi nešto bilo u potpunosti i na ispravan način shvaćeno kao prirodno, ono mora imati svrsishodnu funkciju koja nadilazi puko postojanje u prirodi.

Značajan naučni iskorak

Bez obzira na čitav sloj društvene nadgradnje koja je vremenom izgrađena oko seksualnog čina, prosta je činjenica da intimni odnos između muškarca i žene ima samo jednu svrhu, a to je ostavljanje sebi sličnog potomstva, odnosno nastavljanje onoga što etolog Ričard Dokins naziva „sebičnim genom“.[10] Reprodukcija ljudske vrste se, bez visoko tehnoloških metoda, ne može drugačije odvijati. Istovremeno, kada zagovornici LGBT populacije navode da je homoseksualni odnos sasvim normalan i prirodan, dolazimo u situaciju koja je neodrživa, a to je da se i heteroseksualni i homoseksualni intimni odnos postavljaju na istu ravan u pogledu značaja i statusa unutar društvene zajednice, što jednostavno nije niti može biti istina, ne zbog mogućih konzervativnih stavova autora, već zbog same prirode datih odnosa.

Ako isključimo eventualno fizičko zadovoljstvo koje proizilazi iz datog čina, homoseksualni vid intimnosti nema nikakvu prirodnu svrhu. Nasuprot njemu se nalazi heteroseksualni čin čija svrha nadilazi pojedinačno zadovoljstvo osoba koje učestvuju u datom odnosu. Objektivno gledano, značaj heteroseksualnog intimnog čina daleko nadmašuje vrijednost homoseksualnog odnosa, možda ne za pojedince, no iz perspektive čitavog društva, štaviše čitave vrste, dva odnosa se ne mogu porediti. Ako prihvatimo raniju definiciju prirodnog kao nečeg što, pored svog prisustva u priroda, ima jasnu svrhu, onda dva vida seksualnog odnosa bivaju jasno odvojena, pri čemu se heteroseksualni čin nesumnjivo profiliše kao prirodan.

S obzirom da ovde govorimo o prirodnosti, odnosno o svrsishodnoj biološkoj utemeljenosti, nije naodmet da posvetimo nekoliko redova DNK kodu kao temeljnoj pretpostavci postojanja ne samo čovječanstva već živog svijeta uopšte. Naime, u toku 2019. godine okončano je do tada najveće istraživanje posvećeno pitanju gena kao temelja seksualnosti. U okviru studije, koju su zajedno sproveli Univerzitet u Harvardu i Masačusetski institut tehnologije, učestvovalo je blizu 500.000 osoba.

Najviše interesovanja pobudila je činjenica da istraživanje nije otkrilo „gej“ gen, odnosno dio genetskog koda koji bi regulisao i upravljao homoseksualnim ponašanjem, već samo pet markera razbacanih duž čitavog genetskog koda koji mogu, pod određenim uslovima, da eventualno utiču na seksualnost osobe u pravcu homoseksualnog ponašanja.[11][12][13]

Učesnici gej parade sa zastavama LGBT zajednice i Australije (Foto: Juliette F on Unsplash)

Ovo istraživanje predstavlja značajan iskorak u debati između zagovornika LGBT prava i njihovih kritičara koja se svodi na porijeklo homoseksualnog ponašanja, odnosno da li je homoseksualizam uslovljen biološkim ili, pak, društvenim uticajima. Dok su konzervativni glasovi tvrdili da je homoseksualizam uslovljen odgojem i životnim iskustvom, njihovi protivnici su zastupali stav „Born this way“, odnosno „rođeni ovakvi“. Iznad navedena studija je, po svemu sudeći, u značajnoj mjeri potvrdila konzervativne stavove, s obzirom na veoma mali, procentualno gledano, uticaj koji identifikovani markeri imaju na sveukupnu seksualnu orijentaciju pojedinca, te, po svemu sudeći, nepostojanje stvarnog gena posvećenog regulaciji homoseksualnog ponašanja.

U okviru kratkog sažetka istraživanja, objavljenog u časopisu Sajens (Science), takođe se ističe kako „dodatne analize upućuju ka tome da su seksualno ponašanje, privlačnost, identitet i fantazije pod uticajem sličnog skupa genetskih varijanti (rg>0.83), no genetski uticaji koji diferenciraju heteroseksualni od homoseksualnog ponašanja nisu isti kao oni koji variraju među neheteroseksualcima sa većim i manjim brojem seksualnih partnera istog pola, što sugeriše da ne postoji zajednički spektar seksualne orijentacije koji se pruža od privlačnosti ka suprotnom do privlačnosti ka istom polu“.[14]

Značaj ove opaske leži u činjenici da rezulatati ovog istraživanja indirektno potvrđuju raniju tezu autora o različitom značaju heteroseksualnog i svih drugih oblika seksualnog ponašanja, odnosno činjenici da samo heteroseksualni odnos ima jasnu, prirodno ustanovljenu svrhu.

Društveni inženjering

Namjera ovog teksta nije da se osobama koje spadaju u LGBT populaciju, na neki način, oduzme njihova ljudskost ili da se one dehumanizuju. Namjera ovog teksta, od početka, jeste kritika procesa normalizacije ponašanja koji se, ako je suditi po iskustvu Zapada, neće zaustaviti samo na problematici homoseksualnih osoba već će početi da nagriza društvene tabue koji su nastali iz izuzetno bitnih razloga.

S obzirom da već govorimo o kontinuiranom procesu normalizacije više spornih oblika ponašanja, nema boljeg primjera na kojem možemo da uočimo dati proces od samih Sjedinjenih Država. Naime, iskustvo Amerike potvrđuje pretpostavku da je zakon o istopolnim zajednicama zapravo samo prvi korak. U okvirima SAD, Havaji postaju prva država koja izjednačava homoseksualne parove sa heteroseksualnim supružnicima u pogledu prava, odlukom iz 1996. godine.[15] Četiri godine potom, savezna država Vermont prva legalizuje civilne zajednice, da bi Masačusets 2004. legalizovao homoseksualne brakove. Primjer države Masačusets nedugo potom prate Vermont, Vašington, Konektiket, Ajova i Nju Hempšir.

Vrhovni sud Sjedinjenih Država 2015. godine donosi odluku kojom istopolni brakovi postaju legalni na prostoru svih pedeset saveznih država. Isti taj Vrhovni sud 2017. odlučuje da omogući usvajanje djece homoseksualnim parovima na čitavoj teritoriji Sjedinjenih Država. Studija sprovedena samo godinu dana kasnije utvrdila je da je čak 21 odsto istopolnih parova u Sjedinjenim Državama usvojilo dijete.[16]

Same sex couple Adam Hanol and Marton Pal play with their four year old adopted son Andras at a playground in Budapest, Hungary, November 19, 2020. Picture taken November 19, 2020. Reuters/Krisztina Frnyo/File Photo
Istopolni par tokom igre sa svojim usvojenim sinom (Foto: Reuters/Krisztina Frnyo)

Poriv za usvajanjem djece može se shvatiti u okviru psiholoških, i djelom bioloških, nagona ljudske vrste, no pitanje usvajanja bi se moralo prvenstveno voditi dobrobiću same djece, a tek potom zanimati pitanjem eventualnih prava odraslih osoba, posebno kada se uzme u obzir činjenica da različita istraživanja, globalno gledano, ističu neophodno prisustvo oca i majke za zdrav razvoj djeteta.

Jasno je da u našem slučaju novi zakon treba da posluži kao još jedan korak u procesu društvenog inženjeringa, na koji trenutne vlasti u Srbiji, po svemu sudeći, pristaju, uprkos očiglednom demografskom i kulturnom nazadovanju zapadnih zemalja koje su listom prihvatile zamalo pa sve oblike devijantnosti skrivene iza tanke zavjese ljudskih prava i dostojanstva.

Kao što vidimo, proces normalizacije homoseksualnog odnosa u Sjedinjenim Državama, pa i drugim zemljama Zapada, bio je postepen i to treba očekivati i u slučaju Srbije. Bez obzira na protivljenje značajnog broja stanovnika untuar zapadnih zemalja, putem sudske grane vlasti izvršeno je nametanje nove vrijednosne stvarnosti. Ovaj proces, vrijeme će pokazati, neće ostati ograničen samo na homoseksualce, već će biti proširen na druge „ugrožene“ grupe.

Iako je danas sasvim prihvaćeno govoriti o LGBT osobama, njihovim pravima, grupama i tome slično, brzo se izgubila iz vida činjenica da je ovaj akronim, ne tako davno, sadržavao samo tri slova, LGB, te je samo obuhvatao lezbejke, gejeve i biseksualne osobe. Početkom devedesetih godina i transpolne osobe postale su dio ove grupacije, što je opravdavano već izlizanim floskulama podrške njihovoj seksualnosti, njihovoj navodnoj potlačenosti i odbačenosti od strane šire društvene zajednice, te često spominjanom i rijetko dokazanom nasilju protiv takvih osoba. Medijska promocija, kampanje za normalizaciju transpolnosti, protestne šetnje, učestvovanje u okvirima gej parada i sve ostalo učinjeno je bez ikakvog osvrta, više namjerno negoli slučajno, na samu prirodu onoga što je promovisano.

Glavni zapadni mediji i čitav niz pratećih institucija i platformi već su prihvatili novo shvatanje transpolnosti koja se definiše kao stanje u kojem je shvatanje ličnog polnog identiteta suprotno od pola koji je dotičnom pojedincu pripisan pri rođenju.[17][18][19] Od značaja je završni dio definicije koji ističe da je nečiji pol „pripisan pri rođenju“, s obzirom da se kroz ovu manipulaciju riječima postiže potpuno negiranje biološke osnove kod shvatanja pola pojedinca i sve se podiže na stepen onoga što ljevica često naziva društvenim konstruktom.

Ilustracija (Foto: Sharon McCutcheon on Unsplash)

Ovakvo shvatanje pola, a napor je na tome da ono postane opšte, izuzetno je opasno iz više razloga. Ljudska vrsta poznaje samo dva pola, muški i ženski, i tu biološkoj priči vezanoj uz ovu temu dolazi kraj. Ne postoji niti stotinu, niti beskonačno polova već samo dva. Izraz ove biološke stvarnosti jeste komplementarnost, ali i anatomska različitost reproduktivnog sistema kod muškaraca i žena, praćena seksualnim dimorfizmom[20], te potpuno različitim kvantitativnim odnosom hormona kod jednog i drugog pola. Namjera demagogije kakvu smo susreli u okviru definicije transpolnosti jeste upravo potiskivanje shvatanja da su biološki parametri koji čine muškarca i ženu zapravo temeljni, te širenje iluzije da se sa ovim osnovnim principima može igrati po volji ili da se, pak, oni mogu zanemarivati bez ikakvih negativnih posljedica, što je vrhunac besmislene arogancije.

 

NASTAVIĆE SE…

 

Ljubiša Malenica je diplomirani politikolog. Ekskluzivno za Novi Standard.

_____________________________________________________________________________________

Uputnice:

[1] https://www.oxfordbibliographies.com/view/document/obo-9780199756384/obo-9780199756384-0091.xml

[2] http://www.differencebetween.net/science/difference-between-normality-and-abnormality-psychology/

[3] https://standard.rs/2020/04/16/migracija-nije-resenje-vec-izvor-problema/

[4] https://www.bbc.com/serbian/lat/srbija-56578358

[5]https://www.ndi.org/LGBTI_Balkans_poll

[6] https://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/G2014/pdf/G20144012.pdf

[7] https://www.cancerquest.org/cancer-biology/cancer-wild-animals

[8] https://www.nature.com/articles/s41568-018-0045-0?WT.feed_name=subjects_tumour-virus-infections

[9] https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7149733/

[10] https://www.goodreads.com/book/show/61535.The_Selfish_Gene

[11] https://www.nature.com/articles/d41586-019-02585-6#ref-CR1

[12] https://www.bbc.com/news/health-49484490

[13] https://www.harvardmagazine.com/2019/08/there-s-still-no-gay-gene

[14] https://www.science.org/doi/10.1126/science.aat7693

[15] https://edition.cnn.com/2015/06/19/us/lgbt-rights-milestones-fast-facts/index.html

[16] https://www.reuters.com/article/us-usa-lgbt-adoption-idUSKBN21D01I

[17] https://www.livescience.com/54949-transgender-definition.html

[18] https://www.merriam-webster.com/dictionary/transgender

[19] https://en.wikipedia.org/wiki/Transgender

[20] https://www.britannica.com/science/sexual-dimorphism

 

Stavovi izneti u autorskim kolumnama pripadaju isključivo autoru i ne odražavaju nužno stavove Novog Standarda

 

Naslovna fotografija: Robert V. Ruggiero on Unsplash 

 

Izvor Novi Standard

 

BONUS VIDEO:

Društvo, Kolumna
Pratite nas na YouTube-u