Zoran Čvorović: Naš rat

Da li Srbi mogu biti neutralni u ratu kolektivnog Zapada i Rusije i ravnodušni u pogledu njegovog ishoda?

Brojni činioci pokazuju da je rat u novoruskoj stepi i naš rat i da u njemu Srbi moraju biti na strani Rusa i Rusije. Na to nas, pre svega, obavezuje naše kršteno bratstvo u Hristu, koje je nebrojeno puta u istoriji posvedočeno u danima najtežih nacionalnih iskušenja. Na to Srbe podseća i opominje poruka Svetog vladike Nikolaja (Velimirovića): „Nema veće ljubavi nego ko položi dušu svoju za drugove svoje – to su reči Hrista. Ruski car i ruski narod, nepripremljeni stupivši u rat za odbranu Srbije, nisu mogli ne znati da idu u smrt. Ali ljubav Rusa prema braći svojoj nije odstupila pred opasnošću i nije se uplašila smrti.

Smemo li mi ikada zaboraviti, da je ruski car sa decom svojom i milionima braće svoje pošao u smrt za pravdu srpskog naroda? Smemo li prećutati pred Nebom i zemljom, da je naša sloboda i državnost koštala Rusiju više nego nas? “

Državnost rođena iz ruskog ugovora

Danas kada Rusi vode odsudni rat za opstanak nezavisne ruske države i celovitost ruskog imperijalnog teritorijalnog nasleđa, smeju li Srbi zaboraviti ne samo novu kosovsku žrtvu Sv. cara Nikolaja Drugog iz 1914. godine, nego i ogromne žrtve njegovih predaka, careva Aleksandra I i Nikolaja I, bez kojih ne bi bilo ni novovekovnog vaskrsa srpske državnosti? Tako uoči Napoleonove invazije na Rusiju tadašnji ruski ministar spoljnih poslova grof Rumjancev, svedoči o svom pretpostavljenom caru Aleksandru I: „Ne osvrćući se na prevrtljivost srpskih prvaka, car ne prestaje da ih štiti svojim pokroviteljstvom.“ Rezultat takve njegove brige bio je Bukureški mirovni ugovor, zaključen između Ruske i Otomanske carevine 28. maja 1812. godine, čiji se član 8. isključivo ticao pravnog statusa Srbije, odnosno tadašnjeg Beogradskog pašaluka.

Srbi o Bukureškom ugovoru

Na ogroman značaj tačke 3. člana 8. rusko-turskog Bukureškog ugovora, koja je prvi put predviđala međunarodno-pravne garantije za autonomna prava Srba u Beogradskom pašaluku, skrenuli su pažnju brojni ugledni srpski naučnici. Tako Stojan Novaković govoreći o posledicama sloma Prvog srpskog ustanka zaključuje: „Poslenicima njegovim i celome ondašnjem narodu činilo se u taj mah da je sve propalo, jer je izgledalo kao povraćeno u stanje, pre 1804. godine… Ostala je bila, međutim, jedna jedina skupocena tekovina netaknuta. To je svečano priznanje Portino u osmom članu Bukureškog ugovora da se Srbima daje njihova unutrašnja autonomija… Međunarodni Bukureški ugovor bio je sredstvo kojim su zaista spaseni svi plodovi Prvoga ustanka od prvog do poslednjega, osim jedinih gradova u Srbiji. Taj ugovor je pomogao knezu Milošu 1815. više no išta drugo. „Istoričar i francuski đak Mihailo Gavrilović o Bukureškom ugovoru kaže: „Stanje stvari koje je zasnovao u Srbiji Prvi ustanak, samo po sebi, nije imalo nikakve pravne osnove.

Pre Bukureškog Ugovora, Srbija je bila jedna otomanska oblast u stanju pobune. Tim ugovorom, i pored svega poštovanja prema sultanovim pravima, Srbija je bila odvojena od Otomanske carevine, i postala je jedna teritorija sa zasebnim povlasticama, jedno političko biće – i nekadašnja raja postala je u svojim granicama skup građana sa priznatim pravima.“ Za pravnog istoričara Dragoslava Jankovića nije bilo sumnje da je novovekovna srpska državnost rođena iz jedne međunarodne ugovorne klauzule koja je ugovorena zahvaljujući brzini i staranju ruskog carskog dvora: „Da nije bilo 8. tačke Bukureškog ugovora, te pravne osnovice o kojoj i na kojoj su Rusi i Srbi, kao na svom jakom pravnom uporištu godinama i decenijama vodili političku i diplomatsku borbu (pomaganu katkad i ratom) za potpunu slobodu, to jest za punu unutrašnju autonomiju Srbije, pitanje je da li bi se bez nje ikada (posebno s obzirom na poznatu upornost, odugovlačenje i nepopustljivost Turaka, u diplomatskim pregovorima) uspela da ostvari ta sloboda i autonomija.“

Ultimatumi ruskog cara

Kada je posle Drugog srpskog ustanka, turska strana započela odugovlačenje realizacije obaveze iz člana 8. Bukureškog ugovora o davanju autonomnog statusa Beogradskom pašaluku, novi ruski car Nikolaja I je Porti odmah uputio dva ultimatuma, iz Akermana 1826. i iz Jedrena 1829. godine. Pritisnut ultimatumima ruskog cara i sa ruskim oružjem na nekoliko kilometara od Carigrada, sultan je 1830. godine Milošu Obrenoviću priznao nasledno kneževsko dostojanstvo, a rečju Slobodana Jovanovića, „Miloš nije mogao dobiti titulu naslednog vladaoca, a da, u isto vreme, i Srbija, dotle običan pašaluk, ne bude priznata za manje više samostalnu kneževinu.“

Jednom rečju, bez ruske političke podrške, nezavisno od nespornog srpskog herojstva i slobodarstva koji su ispoljeni tokom dva Ustanka, ne bi bilo ni novovekovne Srbije kao vazalne Kneževina, a potom i nezavisne države. Niti bi bez podrške Rusije u sledećim decenijama Srbijina nezavisnost mogla da bude očuvana u neposrednom neprijateljskom okruženju Austrije i Turske i sa neprijateljskim geopolitičkim planovima V. Britanije i Nemačke.

Putinovska Rusija kao Rusija Romanova

Ulogu jedinog istinskog i sigurnog garanta i zaštitnika srpske državnosti i srpskih nacionalnih interesa u međunarodnoj političkoj areni koju je nekada imala Rusija Romanova, potpuno je preuzela današnja Rusija i to posle susreta Putin-Koštunica u Sočiju 2004. godine, a naročito posle susreta dvojice Putina i Koštunice u Sankt Peterburgu 9. juna 2007. godine. O takvom odnosu putinovske Rusije prema Srbiji i srpskom narodu svedoče brojni fakti. Od toga da Rusija odlučno brani Rezoluciju 1244 Saveta bezbednosti UN, koja garantuje teritorijalni integritet Srbije na Kosovu i Metohiju, do toga da Rusija sprečava dalju eroziju dejtonske ustavne pozicije Republike Srpske.

Rat koji Rusija vodi s kolektivni Zapadom na teritoriji bivše Ukrajine je i naš rat, zato što od ishoda toga rata zavisi moć i opstanak zapadne neoliberalne antihrišćnske globalističke pseudoimperije. A treba se prisetiti da je ta novovavilonska pseudoimperija u danima svog rađanja, nakon rušenja Berlinskog zida (1989) i Belovežskog sporazuma kojim je sahranjem SSSR (8. decembar 1991), označila Srbe za svog glavnog neprijatelja. Sve što je Zapad nakon toga radio na bivšem jugoslovenskom prostoru imalo je za cilj da rasparča srpski nacionalni prostor i onemogući formiranje ujedinjene srpske države na području Srbije, Crne Gore, Republike Srpske i Republike Srpske Krajine. Nakon ostvarenja tog cilja srpski narod je podvrgnut procesima etničke konverzije (Crna Gora, Hrvatska, Makedonija) i(li) izmene vekovima formiranog kolektivnog etosa (Srbija, Republika Srpska, Crna Gora.

Velika Srbija i Rusija-tamnica naroda

Danas kada zapadni krugovi iznova koriste izanđali rusofobski bečko-londonski narativ o Rusiji kao „tamnici naroda“, kako bi opravdali svoj glavni ratni cilj – rasparčavanje jedinstvene ruske države na preko deset državica, Srbi bi morali da se prisete da su isti zapadni krugovi svoju podršku brojnim masovnim etničkim čišćenjima Srba sa njihovih istorijskih zemlja tokom devedesetih godina pravdali starim srbofobnim bečko-londonskim narativom o „Velikoj Srbiji“. Suočen sa vojnim neuspesima na ukrajinskom frontu, Zapad pokušava da „tamnicu naroda“ razbije podsticanjem iz inostranstva separatizama u Rusiji. Zato je u Pragu 23. jula organizovan forum za tzv. dekolonizaciju Rusije, a na sajtu američkog Centra analize evropske politike (CEPA) objavljuju se članci simptomatičnih naslova, kao „Doviđenja Vladivostok, zdravo Hajšenvej“ (naziv za Vladivostok domorodaca iz regiona Primorja).

Kada je nedavno na jubilej Volinskog masakra poljskog stanovništva iz 1943. godine, koji je izvršila kvislinška Ukrajinska oslobodilačka armija, poljski premijer Moravjecki proglasio današnju Rusiju za nastavljača tradicija Stefana Bandere, Srbi su morali da se prisete kako je 1992. godine papin savetnik za izbeglice S, Tomaz optužio „Srbe-naciste, koji hoće da uspostave čistu rasu i etničkim čišćenjem uklone Hrvate i muslimane“, a da je istih godina komesar EU za humanitarna pitanja Ema Bonino nazivala Srbe „monstrumima sa Balkana“. Devedesetih Srbi, a danas Rusi, izabrani su, rečju Predraga Dragića Kijuka, da „zamrače istinu o krstašima, konkvistadorima, inkviziciji, papstvu, katoličkim akcijama, socijalnom darvinizmu, Nemcima, Hrvatima…“ Jednom rečju, Zapad koristi istovetne negativne stereotipe o Srbima i Rusima kako bi ih dehumanizovao kao protivnike i tako opravdao etničko čišćenje i nasilnu asimilaciju nad njima, kao i disoluciju njihovih država.

U ogledalu zavetnog cilja

Za zavetnu ideju ujedinjene srpske države devedesetih godina prošlog veka ubijeno je na desetine hiljada, a sa vekovnih ognjišta proterano skoro milion Srba od Knina preko Sarajeva do Prizrena. Haška inkvizicija je pod optužbom pokušaja formiranja „Velike Srbije“ osudila na više od 3.000 godina na desetine srpskih političkih i vojnih rukovodilaca. Danas Zapad ratom i sankcijama pokušava da spreči izlazak Rusije iz prokrustovskih granica koje su joj nametnute u godinama kada su joj američki stručnjaci pisali i Ustav. Sledstveno, svaki Srbin koji danas, pod bilo kojim opravdanjem, ne podržava borbu Rusije za povratak otetog nacionalnog i teritorijalnog nasleđa, otvoreni je ili skriveni protivnik zavetne ideje svesrpskog ujedinjenja, od čije će buduće realizacije neposredno zavisiti opstanak srpskog naroda.

 

Izvor Pečat, 29. jul 2022.

 

Foto: REUTERS/Alexander Ermochenko

 

BONUS VIDEO:

 

Preporučujemo
Pratite nas na YouTube-u