Беџеви заставе Немачке и НАТО-а на рукаву немачког војника стационираног у Авганистану у оквиру НАТО контигента (Фото: Anja Niedringhaus/AP)

Novi nemački desant na BiH

Obrazloženje odluke Bundestaga glasi da nemački vojnici treba da „spreče secesiju Republike Srpske i suzbiju maligni ruski uticaj“. Biće to prevelik teret za malu četu raspoređenu na nekoliko punktova

Dolazak njemačkih vojnika u Bosnu i Hercegovinu postao je udarna vijest u medijima kako Republike Srpske, tako i Federacije.

Kao što to u BiH obično biva, pitanja bezbjednosnog karaktera brzo prelaze u politički diskurs, te se o njemačkom malenom kontingentu više izjašnjavaju ljudi iz politike nego iz bezbjednosnog sektora.

Sve i jeste ispolitizovano jer obrazloženje odluke Bundestaga, koja je prethodila dolasku, glasi da vojnici treba da „spriječe secesiju Republike Srpske i suzbiju maligni ruski uticaj“. Prevelik teret za malu četu raspoređenu na nekoliko punktova.

Za najveću grupu, njih dvadeset, već je iznajmljen smještaj i radni prostor u Drvaru.

Nimalo lepa uspomena

E sad, za generacije koje su stasale u socijalizmu prva asocijacija za novi njemački desant na Drvar je upravo vojna operacija „Konjićev skok“, sprovedena od 25. maja do 6. juna 1944. godine, a koju je lično inicirao nacistički lider Adolf Hitler. Cilj operacije je bio zarobljavanje ili likvidacija vrhovnog komandanta NOVJ Josipa Broza Tita, a izvedena je u Drvaru i okolini.

Kao što je opštepoznato, akcija je doživjela neuspjeh, a komunistička vlast je znala kako da nove, poratne generacije ostanu „na stazama revolucije“, odnosno da slijede ideologiju koju je kreirao Savez komunista. Mora se priznati, vrlo uspješni su bili u tome sve do Titove smrti, pa i deset godina nakon nje.

Dio tog metoda bilo je i snimanje filmova o neprijateljskim ofanzivama i borbi partizanskih jedinica protiv njemačkih snaga. Kozara, Bitka na Neretvi, Sutjeska, Desant na Drvar – bili su filmovi kojima su se obrazovale generacije.

Škole su organizovano vodile đake na projekcije. Sistem nije štedio novac, te su u filmovima angažovani bili i poznati svjetski glumci kao što su Ričard Barton i Jul Briner. Razumljivo, trebalo je sliku o partizanskim pobjedama prikazati i inostranoj publici. Teško je izbrojati njemačke vojnike koji su bili pokošeni rafalima Bate Živojinovića i Ljubiše Samardžića, tada najpoznatijih jugoslovenskih glumaca, angažovanih u skoro svakom partizanskom filmu. Filmovi su, opet, snimani na osnovu poznatih istorijskih događaja i borbi partizanskih jedinica (u kojima su bili pripadnici svih konstitutivnih naroda BiH) protiv okupatora.

Josip Broz Tito u poseti Mariboru, 02. septembar 1966. (Foto: Wikimedia/Večer, 323071)
Josip Broz Tito u poseti Mariboru, 02. septembar 1966. (Foto: Wikimedia/Večer, 323071)

Bez obzira na ratna dešavanja, po okončanju sukoba nove generacije su odlazile u Njemačku na rad. Njemačka je stasala u privrednog džina, a uspomena na njemačkog vojnika, nimalo lijepa, ostala je samo u ratnim filmovima, jugoslovenske i drugih produkcija.

Ona je kod djece socijalizma i dalje prisutna, a emocije su neminovne na vijest da njemački vojici u BiH treba da uspostave red, sačuvaju državu od raspada, od ruskog uticaja.

Njemačka nije neutralna po pitanju sukoba u Ukrajini. Štaviše, jedna je od angažovanijih zemalja u doturu oružja ukrajinskim snagama, antiruskim sankcijama i, uopšte, antiruskoj propagandi. Čak su i na osnovnim školama istaknute ukrajinske zastave.

Kao što sam ubijeđen da je rat devedesetih u BiH bio nastavak Drugog svjetskog rata, sve više stičem utisak da mnogi u Njemačkoj sukob u Ukrajini doživljavaju kao nastavak istog rata.

Umesto investicija – Šmit

Prirodno je da ekonomski snažna zemlja nastoji širiti svoj politički uticaj. Njemačke kompanije su u Srbiji izgradile fabrike, mnogo radnika je zaposleno u njima. Njemačka je proglašena za ključnog ekonomskog partnera Srbije.

Ni sa jednim evropskim liderom predsjednik Srbije Vučić nije ostvario tako prisan odnos kao sa bivšom njemačkom kancelarkom Angelom Merkel.

Zašto u BiH nije primjenjen isti „recept“ za širenje uticaja? Šta smo mi dobili? Kristijana Šmita, kojeg za visokog predstavnika u BiH Srpska ne priznaje, ne priznaju ga ni Rusija ni Kina, dvije stalne članice Savjeta bezbjednosti UN, koje nisu dale saglasnost za njegovo imenovanje. I predsjednik susjedne Hrvatske je javno rekao da Šmit nema legitimitet.

Sada stižu njemački vojnici.

Svaki vojnik koji u sklopu misije Altea dođe u BiH je dobrodošao. To su snage EUFOR-a, koje su dobile mandat od Savjeta bezbjednosti UN. Iako je stanje stabilno i bezbjednost na nivou, mnogo je skrivenih prijetnji u ovoj zemlji.

BiH je zemlja u kojoj su se događali teroristički napadi na policijske stanice, pripadnike Oružanih snaga, na američku ambasadu. Na sirijskom ratištu, kao vojnici najpoznatijih terorističkih organizacija, Al Kaide i famozne Islamske države, ratovalo je više stotina državljana BiH.

Jedan čitav odred je još u Idlibu pod komandom Nusreta Imamovića.

Mreža paradžemata, enklava u kojima ne važe zakoni ove zemlje, medijski je marginalizovana, ali je i dalje snažno prisutna.

Prema podacima koje su iznijeli ruski zvaničnici, u Ukrajini se na strani Kijeva borilo 167 državljana BiH. Dio je poginuo, dio se vratio u BiH, neki su još uvek tamo.

Ratnohuškačke izjave Bakira Izetbegovića i Željka Komšića unose uznemirenost i nelagodu kod svih.

Nije vojnicima EUFOR-a mjesto na dječjim igralištima, ispred medijskih kuća. Oni ne smiju i ne mogu uticati na političke tokove.

Pripadnici EUFOR-a u BiH (Foto: Snimak ekrana/Jutjub/EUFOR Althea)
Pripadnici EUFOR-a u BiH (Foto: Snimak ekrana/Jutjub/EUFOR Althea)

Ne smiju to raditi ni u svojoj zemlji. Njihov posao je bezbjednost svih u BiH.

Treba da nas uvjere u istinitost poruka koje emituju u svojim reklamnim spotovima.

 

Naslovna fotografija: Anja Niedringhaus/AP Photo

 

Izvor sveosrpskoj.com

 

BONUS VIDEO:

Politika
Pratite nas na YouTube-u