Ruski revanš – prologomena (1)

Koja rešenja je nudila Rusija Rjurikoviča, koja Rusija Romanova, a koja crvena imperija? Šta nudi sadašnja Ruska Federacija? Kako pobediti i šta pobeda podrazumeva? Da li sveštena ruska imperija danas postoji?

Prognoze, analize, domišljanja; samjeravanja, odmjeravanja; nepotrebni podaci, lažni podaci, polu-lažni podaci, podaci… Gomila masivnih novosti, zaglušujuća buka, brze osakaćene informacije učinile su da je za mnoge ruska operacija na sopstvenom tijelu bila iznenađenje. Za one koji osluškuju puls istorijskih zbivanja, prelomna tačka novije ruske istorije desila se još 2014. godine, zapadnim pučem u Ukrajini. Osam godina kasnije veliki fizički i metafizički sukob postaje neizbježan.

Od 1991. Rusija zapanjeno prati dešavanja u bivšoj Jugoslaviji. Od 1994. do 1999. godine bombe padaju po „najhrabrijem narodu u Evropi“ (Aleksandar Aleksandrovič Zinovjev), jedinom narodu koji, budući uvijek uz Rusiju, ublažava njenu bol geopolitičke usamljenosti. Varvarsko iživljavanje nad najzapadnijom ruskom braćom definitivno je bude iz dugog sna, Srpsko pitanje postaje Rusko unutrašnje pitanje…

Godine 2014. Rusiji postaje jasno da se njeno zapadno putešestvije završava zauvijek i da joj slijedi možda i najveći sukob u povijesti Rusь, rat u kojem njen neprijatelj po prvi put u istoriji potpuno skida masku. Postaje jasno i da će se taj rat odvijati u oblasti duha koliko i na fizičkom planu. Zapadno osvajanje svijeta nema parelele u istoriji. Vesternizacija je obuhvatila gotovo čitav svijet, rasprostrla težnju ka osvajanju himere sreće kroz lagane sadržaje, vizuelno ujednačila izled ljudi, uvukla se u snove, ponudila jednoobraznost sna koji je opskrbila teorijskim i praktičnim argumentima. Anglosaksonska kolonijalizacija svijeta kulturom preko Amerike čini da „grčki i rimski uspjeh izgledaju provincijalno u poređenju s tim“ (Oleg Soldat).

U vrijeme Majdana Rusija još nije spremna za sukob, stoga, ali ne samo zbog nespremnosti vojne sile, ona i ne želi sukob, na šta jasno ukazuju mnogi postupci, ali u potpunosti postaje svjesna da snage koje žele rat to žele uprkos pogubnosti te težnje i da će sukob postati neizbježan. U tom trenu sloma iluzije o maglovitom zapadnom progresu, razdrobljeno je četiristo godina sna o Zapadu i misli o romano-germanskoj Evropi kao poprištu civilizacije. Duhovna i fizička obnovljivost težnje imperije Karla Velikog, vaspostavljana nekoliko puta kroz kretanje ka Istoku, sada opet tako vidljiva i opipljiva, hladno sračunata i nemilosrdna, potpomognuta nadnacionalnim strukturama upravljanja, srušila je do temelja iluziju da je moguće pripadati nečemu gdje nisi dobro došao, gdje nisi priznat i nikada nećeš biti priznat kao ravnopravan, čak i ako se odrekneš sebe.

Odbrana Smisla

Čudim se, ponekad, kako još od analiza Nikolaja Jakovljeviča Danilevskog nije postalo kristalno jasno da je ruska istorijska sudbina da bude svoja, ona koja zadržava i obuzdava zlo (katehon) i da se radi o osobenoj evropskoj civilizaciji koja ima samo svoj put. Ili je ta svijest, saznanje da je izuzetno teško održati civilizaciju u cvjetajućoj fazi (Konstantin Nikolajevič Leontjev) doprinijelo da se pokuša pobjeći od sebe i uroniti u iluzije. Ili  je to bio zamor od vjekovne odbrane Smisla, milionskih žrtava; predah od poziva u pomoć onda kada dogori do noktiju? Ili potreba da se uroni u Drugost koju nudi Zapad? Ili je zapadni malj međunarodnog kapitala koji je dozvolio spoljnim silama Zapada da se ugnijezde u parlamentarno rukovodstvo još u vrijeme Ruske imperije, a o kojoj je pisao još Konstantin Petrovič Pobjedonoscev, zaista bila toliko jaka…

Pošto se svijest o završetku jednog svijeta, i jednog sna, sa katarzom dešavala u unutrašnjem ruskom biću, na nivou istinske ruske elite (koja je uvijek najprije duhovna, koja promišlja u svjetskim razmjerama, ali duboko u sjenci spoljašnjih dešavanja), ta spoznaja nije bila vidljiva svijetu koji se nalazi iza/izvan ruskog ruba.

Predsednik Rusije Vladimir Putin daruje ikonu Jovana Krstitelja patrijarhu moskovskom i sve Rusije Kirilu prilikom osveštavanja Hrama Vaskrsenja Hristovog i Novomučenika u porti Sretenjskog manastira, Moskva, 25. maj 2017. godine
Predsednik Rusije Vladimir Putin daruje ikonu Jovana Krstitelja patrijarhu moskovskom i sve Rusije Kirilu prilikom osveštavanja Hrama Vaskrsenja Hristovog i Novomučenika u porti Sretenjskog manastira, Moskva, 25. maj 2017. godine

Mnogi i u Rusiji nisu to osjetili, po inerciji živjeći u duhu ideja pozapadnjačenog faustofskog svijeta, omamljeni sjajem umiruće civilizacije, samo krvlju pripadajući Trećem Rimu oni su postali zavedeni prometejstvom tehnizma i nesposobni da vide rađanje novog svijeta. Jer promjene se previše brzo dešavaju, a strah da će se Rusija, kao mnogo puta da sada, naći u strahovitoj geopolitičkoj usamljenosti, ranjiva spolja i iznutra, postoji u dijelovima elite koji otklon od vesternizacije vide kao otkidanje od sopstvenog bića.

Rusko pitanje, segmenti

Po Brestovskom ugovoru od Rusije je otrgnuto 780.000 kvadratnih kilometara teritorije sa 56 milona stanovnika, dakle oko jedne trećine svega naselja bivše Ruske imperije…

Raspadom SSSR-a od Rusije se u više navrata otimalo, odvajalo, otkidao ruski areal. Dvadeset pet miliona Rusa ostalo je izvan Otadžbine. Rusko pitanje stoga je najprije pitanje otkinutog, razasutog ruskog bića. Kako navodi Veselin  Konatar:„ Prema procjenama Mendeljejeva, Rusija je do početka 21. vijeka trebalo da ima 600 miliona stanovnika.Poslije Prvog svjetskog rata, revolucije 1917. godine, Drugog svjetskog rata i agonije 1990-ih Rusija danas jedva da ima 140 miliona stanovnika.“.

Rusko pitanje je pitanje i bludnih sinova, zavedenih, razvedenih od sebe samog, to je pitanje i kainovsko, i aveljesko, to je pitanje Avesaloma koji ustaje i kreće na svog oca, ali je i dalje sin, sin svog oca, i dalje ostaje ratnik kome je težnja ka pobjedi u srcu. I dalje vri silina ruske krvi u onima koji ustaju na nekadašnjeg sebe…

Rusko pitanje je pitanje mogućnosti prevladavanja jaza između naroda i elite. Svakako tu Crkva igra presudnu ulogu, to je njena istorijska i eshatološka uloga.

Rusko pitanje je i pitanje primanja u naručje naroda koji je ostao izvan mogućnosti zaštite, osjećanja istinskog prihvatanja. Neprestano slušamo da Rusija sporo napreduje. Očekuje se da se proces dugog istorijskog trajanja riješi brzo. No, to u životu ne biva. Rusija se kreće, ali i čeka kraj sna o Zapadu koji je uljuljkao veliki broj stanovnika zemlje koja nekada bješe krajnja ruska zemlja. Čeka se njihov odgovor. Daje se vrijeme za rastrežnjenje. I borbu.

Duhovni odgovor

Rusija neće poginuti zbog komadanja nego će započeti uspostavljanje čitavog hoda svoje istorije iznova. Ona će kao veliki organizam ponovo uzeti u obzir skupljanje svojih članova, šireći se rijekama i morima ka gorama, ka uglju, ka hljebu, ka nafti, ka uranu“

Ivan Aleksandrovič Iljin

Sva logika situacije ide ka tome da će na teritoriji nekadašnje Hazarije riješiti i pitanje smisla ruskog stradanja i smisla istorijskog trenutka koji opet otvara prostor za formaciono (tvoračko) rješenje „Ruskog pitanja” koje je neodvojivo od svjetskog istoriosofskog pitanja uređenja novog svijeta koji se rađa, a za koji je potreban odmak od prosvjetiteljskog uma obojenog markističkim pogledom: „Zato treba priznati da svijest savremenih intelektualnih elita, koje se hrane ‘velikim učenjima’ Zapada od komunizma do liberalizma, u principu nije adekvatna karakteru globalnog izazova.

Naime, danas vladajuća liberalna ideologija uopšte nema u rezervi ideje koje su saglasne s glavnim brigama našeg prelomnog vremena.“ (Aleksandar Sergejevič Panarin). Proročke riječi velikog ruskog mislioca otkrivaju razmjere budućeg ruskog revanša koji mora biti dat u oblasti duha u domenu psihosfere, istoriosofije, vjere, kulture i geopolitike. Ipak, čini se, u Rusiji, danas, uprkos svim odvođenjima u druge sfere glavnog pitanja, jasno se uobličava misao da izazov bačen pred nju zahtijeva nov metod. Postaje očigledno da je snažno kretanje ka pobjedi vremena nad prostorom, od koje je strepio A. S. Panarin, sobom donijelo kvalitativno nov izazov svijetu. Po Zigmundu Baumanu prevlast informacionih faktora nad materijalnim, kapital slobodan od svih ograničenja daje prednost onima koji kontrolišu vrijeme (kapital) nad onima koji kontrolišu prostor (državu).

Prelet aviona nad Crvenim trgom za Dan pobede, 9. maj 2021 (kremlin.ru)

Po Andreju Iljiču Fursovu u toku je totalna korporatizacija sveta, što, spolja gledano, veoma podsjeća na poslednje vijekove Rimske imperije i XIV-XV vijek u Zapadnoj Evropi. Po njemu XXI vijek će biti vijek različitih korporacija („država“) – različitih po porijeklu, formi, snazi, ali istovjetnih po suštini što će predstavljati ozbiljno iskušenje za takvo hrišćansko dostignuće čovječanstva – kao što je ličnost, koja se ni na koga i ni na šta neće moći osloniti, osim na sebe samu, i nužno će morati da se pretvori u korporaciju u jednom licu. Sa tezom „profit iznad svega“ granice između kriminalnih i pravnih zona su principijalno ukinute.

Sa kojim to onda silama ratuje Rusija, i svijet koji stoji uz nju? Kakve je to promjene donio finiš globalizajskih procesa? Kakva forma državne strukture se može suprostaviti neoliberalizmu ako neoimperijalne obrise dobijaju i SAD i Kina?

Imperija i mač 

Kao finiš globalizacijskih procesa stvara se korporacija-država koja je usmjerena na smanjene troškova. U njoj se stanovništvo na kraju isključuje iz realnog života. U takvoj državi najvažnija je ekonomska konkurentnost, a socijalne i nacionalne komponente mogu se zaboraviti (A. I. Fursov)

Andrej Iljič Fursov dalje kaže da, za razliku od Zapada, u ruskoj istoriji, suštinski, nije bilo organizacija koje su usmjeravale svjetski istorijski razvoj. Izuzetkom smatra Kominternu koja je u većoj mjeri međunarodna lijevo-globalistička, a ne ruska organizacija, i „Crvenu imperiju“ Staljina, koja je postojala u vrlo kratkom istorijskom periodu, i veći dio vremena provela braneći se.

Tatjana Vasiljevna Gračova smatra da ruska istorija pokazuje da, bez obzira na naizgled trijumfovanje i bahanalije kompradorske elite na vlasti, na određenoj etapi smutnog vremena u Rusiji se Božjim promislom pojavljuje mistična sila koja stvara čvrste temelje carske državnosti.

Kakva stoga treba da bude struktura buduće Rusije? Kakvo uređenje će biti sposobno da se izbori sa „bio-eko- tehno fašizmom“ (termin A. I. Fusova)? Da li se nalazimo u tački bifurkacije? Da li je vrijeme imperija prošlo? Da li se može preuzeti organizaciona struktura Zapada a da se ne preuzme i duh? Da li istorija zaboravlja prethodna neostvarena rješenja? Ko upravlja istorijom? Koja rješenja je nudila Rusija Rjurikoviča, a koja Romanova, a koja crvena imperija? Kako pobjediti i šta prava pobjeda podrazumijeva? Da li sveštena ruska imperija postoji? Šta predstavlja pokušaj rušenja tradicionalnih religija?

 

Milana Babić je profesorka srpskog jezika i predsednica Književnog udruženja „Susret“ iz Trebinja. Ekskluzivno za Novi Standard.

 

KRAJ PRVOG DELA

Naslovna fotografija: walrusmail/Credit: Getty Images/Copyright: &#169 walrusmail

 

Izvor Novi Standard

 

BONUS VIDEO:

Svet, Filozofija
Pratite nas na YouTube-u