Kiš i Amfilohije ili o jednoj izbledeloj fotografiji

Kad se u magli i krivudavim putevima istorijskih bespuća počne gubiti neoborivost fakata, onda arhivska građa najefektivnije progovara tamo gde prestaju reči

Da bi, u jednoj od svojih najpoznatijih zbirki priča (zapravo: strogo teorijski posmatrano u vijencu pripovjedaka) – u svojoj Grobnici za Borisa Davidoviča, ostvario narativnu koherentnost sedam poglavlja jedne zajedničke povesti, te postigao efekat poigravanja sa istinitošću faktografskim metodom, Danilo Kiš računa na tipski instrumentarij postmodernističkog manira: dokumentarnost. Tamo gdje počinje da se gubi neoborivost fakata, vjerodostojnost časnih ljudi i pouzdanih svjedoka, Kišov pripovjedač istinitost svoje priče – ma koliko se ona rađala u sumnji i nedoumici – zasniva na, reklo bi se, najkremenitijoj istoriografskoj građi: fotografijama. Fotografije, naime, makar kad se sa njih raščiste suptilna patina vremena i tanki sloj prašine, najuvjerljivije i često efektivnije progovaraju o prošlosti tamo gdje, silom okolnosti, prestaju da budu dovoljne riječi.

Ukoliko, taman poput Kišovog ubjedljivog pripovjedača, ne odbacimo u potpunosti prezrenu pozitivističku formulu sredine, pomislili bismo da, možda zbog iskustva Golog otoka, inicijalni povodi nastanka Grobnice za Borisa Davidoviča dominantno imaju veze sa Jugoslavijom. I mada motivi za pisanje ove zbirke povezanih priča – jedne od ponajboljih u domaćoj književnosti – svakako nisu lišeni makar sugestivnih relacija sa zemljom porijekla njenog pisca, istorija književnosti pa i Kišova svjedočanstva iz Gorkog taloga iskustva, objašnjavaju da je za nastanak Grobnice dominantno kriva Francuska. Poznata je, naime, ta priča kako je preneražen činjenicom da njegovi studenti sa Univerziteta u Bordou ali i lokalni intelektualci, mahom ljevičarskih svjetonazora, odbijaju da povjeruju u iskustvo staljinističkih logora, Kiš sjeo i, parodirajući donekle pripovjedački manir Borhesove Sveopšte istorije beščašća, napisao svoje remek-djelo čiji je prvi tiraž objavljen i rasprodat u junu, 1976. godine.

Portret mitropolita

Nešto sjevernije, te iste 1976. godine, jedan drugi intelektualac, Kišov tri godine mlađi savremenik, takođe je bio profesor studentima u Francuskoj – Risto Radović, sin Ćira i Mileve. Predavao je, naime, tih godina u Parizu na Pravoslavnom institutu Svetog Sergija. I mada se o velikim istorijskim ličnostima – a ovo je najvažnija ličnost crnogorske istorije makar ovog našeg zemana – ne piše bez potrebne istorijske distance, čini se da je barem o mladosti ovih važnih ljudi, taman u odnosu na istorijsku distancu koju ta nakana zahtijeva, dozvoljeno pisati. Naime, kako je prije nekoliko dana proteklo tačno tri godine od upokojenja blaženousnulog mitropolita Amfilohija, tom prilikom je, između ostalog, svečano otvorena i osvećena njegova zavjetna biblioteka sa spomen sobom, u budvanskom Manastiru Stanjevići (tačnije, događaj se zbio u okviru bogoslovsko-filozofskog skupa „160 godina visokoškolskog obrazovanja u Crnoj Gori i prve bogoslovske škole 1863-2023”).

Sa istog skupa, iz iste spomen sobe tj. izložbenog prostora, potekla je zanimljiva fotografija, ovih dana možda nehatom rasprostranjena ili, jezikom generacije Z, viralna na internetu diljem društvenih mreža. U pitanju je, sva je prilika, jedna vrsta studentske legitimacije – fotografiju mladog i lijepog Rista Radovića, za vrijeme postdiplomskog doškolovavanja u Rimu (na Pontifikalnom orijentalnom institutu) načinio je, igrom slučaja, dobar prijatelj potpisnika ovih redova. Iskaznica sadrži osnovne podatke ispisane, prirodno, na latinskom jeziku (filius, natus, habitatio itd.), ali je nekako zbog složene crnogorske društveno-identitetske zbilje, najviše pažnje posvećeno postavci natione (nacionalnost) gdje je, rukom mladog Rista Radovića, opet prirodno, ispisano kratko – Serbus (Srbin).

Studentska legitimacija mitropolita Amfilohija Radovića iz Rima (Foto: M.S./ustupljeno Novom Standardu)

Tu su još i utisnut blijedo-ružičasti pečat Pontifikalnog instituta i potpis mladića koji će, kroz par decenija, sjesti na tron Sv. Petra Cetinjskog i postati jedna od najznamenitijih ličnosti u novijoj povijesti Crne Gore i cijelog regiona. Naravno i pored komičnih primjedbi Fejsbuk puritanaca, mahom nacionalne nomenklature, koji su zbog nedostatka ćirilice (pošto je to, je li, inače pismo kojim se popunjavaju latinske iskaznice) preispitivali identitetske nazore mladog Rista Radovića ili zbog odrednice laicus (što ukazuje da student još uvijek nije primio sveštenički poziv) na upit o religiji čak i njegovu pobožnost, portret mitropolita u mladosti odiše jednom vrstom jednostavne dobrote, a pogled nagovještava velika, ili ako hoćete kosmogonijska (tako bi se nekako, vjerujem, on izrazio), djela. Fotografija kao svjedočanstvo, potpis kao istorijska čitanka.

Kišov amanet

Nema sumnje da će, zbog u velikoj mjeri njihovih dijametralnih stavova, mnogi moji čitaoci uz podsmijeh ili makar uz prevrtanje očima prići ponešto uporednom pristupu ove kolumne – Kiš i mitropolit Amfilohije? Ajde molim vas. Međutim, upućeniji u Kišovu biografiju znaju kako je majka Milica svoga Danila, porijeklom mađarskoj Jevrejina, krstila u novosadskoj Uspenskoj Crkvi po pravoslavnom obredu – po njegovim riječima – kako bi mu spasila život. Po istom pravoslavnom obredu, po sopstvenoj želji, Kiš je sahranjen na Novom groblju u Beogradu. Njegova Grobnica za Borisa Davidoviča pretvara se, u višim značenjskim nivoima i složenoj igri semantike i simbola, u molitvu za mrtve, opelo, ili kadiš za Borisa Davidoviča, i za Goulda Verskojlsa, za lijepu i nesrećnu, izbodenu nožem sa drškom od ružinog drveta, Hanu Kšiževsku. Grobnica kao posmrtno slovo i kao molitva za sve žrtve zločina (ne samo komunističkih) – grobnica, u stvari kenotaf „…jer telo je vatra, voda ili zemlja, a duša je alfa i omega i njoj treba podići svetilište”.

Vladika Amfilohije Radović (u sredini) drži govor na sahrani pisca Danila Kiša (Foto: svetigora.com)

Kišov amanet, želju da vrati dug Srpskoj pravoslavnoj crkvi, da se prahom u prah vrati, ispunio je mitropolit Amfilohije koji je, po sahrani, držao čuveni govor nad piščevim odrom evocirajući upravo sudbine njegovih fiktivnih junaka: sahranjujemo te molitvom Pravoslavne crkve koja te je primila u svoja njedra kroz tajnu krštenja, sahranjujemo te u vječno pamćenje da bi te sačuvali, ne prosto u jeziku postanja i umiranja, kao ti Hanu Kšiževsku i druge tvoje tragične junake, nego u jeziku riječi vječnoga života. Očevidno, ona grobnica skrojena tvojom rukom za Borisa Davidoviča, nije ti bila po mjeri, zato si htio da te sahranimo tj. sačuvamo u riječi koja nije zemlja i enciklopedija mrtvih, nego zemlja živih, da budeš sačuvan u živonosnom grobu.

Molitva za Danila Kiša, ne kenotaf, nego grobnica, i jedna fotografija mitropolita Amfilohija, iskaznica iz mladosti u stvari, kao svjedočanstvo o nama. I možda je zato načas podignuta prašina oko jedne izbledjele studentske legitimacije, jer kad se u magli i krivudavim putevima istorijskih bespuća počne gubiti neoborivost fakata onda arhivska građa najefektivnije progovara tamo gdje prestaju riječi – i, makar u očima onih koji pažljivo čitaju, otklanja sve nedoumice.

 

Stefan Sinanović je profesor srpske književnosti iz Crne Gore. Ekskluzivno za Novi Standard. 

 

Izvor Novi Standard

 

Naslovna fotografija: Tanjug/AP Photo/Darko Vojinovic,File

 

BONUS VIDEO:

Kultura
Pratite nas na YouTube-u