Izokrenuta istorija

Kao što je nacifikacija Nemačke uoči Drugog svetskog rata bila internacionalni proizvod, tako je i današnji neonacizam ideološki model koji je za vreme Hladnog rata temeljno razrađivan u ezoterijskim kuloarima Kolektivnog zapada

Kao što je nacifikacija Nemačke uoči Drugog svetskog rata bila internacionalni proizvod, tako je i današnji neonacizam ideološki model koji je za vreme Hladnog rata temeljno razrađivan u ezoterijskim kuloarima Kolektivnog zapada. Čitav ovaj projekat odvijao se u najstrožoj tajnosti i pod prismotrom američke obaveštajne zajednice koja je na ovaj način nastojala da ojača svoje pozicije u Evropi.

***

Ruski filozof Aleksandar Dugin u izuzetnoj studiji Konspirologija nudi zanimljivu, alternativnu verziju događaja koji su prethodili nemačkom napadu na SSSR, 22. juna 1941. godine. Prema Duginovoj teoriji, unutar Trećeg rajha postojale su dve međusobno suprostavljene geopolitičke i ezoterijske strukture koje su se borile za prevlast. Jedna struktura bila je vezana za atlantske centre uticaja (međunarodno bankarsko bratstvo), dok je druga – evroazijska struktura unutar Rajha – bila vezana za slične strukture u Sovjetskom Savezu i zastupala stanovište po kojem je „mirna slika Evrope” moguća jedino ukoliko se uspostavi „kontinentalni savez” sa Sovjetskim Savezom. Pakt Molotov-Ribentrop iz 1939. godine predstavljao je svojevrsni trijumf jedne takve geopolitičke orijentacije koju su, prema Duginu, veštim manevrima „agenti atlantizma” srušili u junu 1941. godine. Tada  je ezoterijskom terminologijom rečeno „Nebiće odnelo pobedu nad Bićem”.

Knjiga Leonida Grigorijeviča Ivašova pod naslovom Izokrenuti svet. Tajne prošlosti – zagonetka budućnosti (objavljena u Rusiji, 2016) ne samo da potvrđuje Duginovo konspirološko viđenje predistorije Drugog svetskog rata, nego ide i korak dalje u razjašnjenju jedne misterije. Pozivajući se na deklasifikovanu arhivu KGB-a i Ministarstva odbrane, general Ivašov ukazuje na postojanje plana grupe nemačkih generala da još 1938. godine, uoči čehoslovačke krize, svrgnu Hitlera, uz napomenu da je Minhenski sporazum, pre svega bio posledica „neočekivanog” povlačenja Britanaca i Francuza. Za Ivašova nema dileme da je i „pad Francuske” za svega tri nedelje pojačao stvaranje mita o Hitlerovoj nepobedivosti i bio psihološki važan deo priprema za buduća ratna dejstva. Ali svi ovi događaji bili su u osnovi emanacija jedne šire igre koju su u pozadini kreirala uticajna tajna društva sa svojim skrivenim simbolima, mističnim ritualima i ezoterijskim ciljevima. Njihova okultna šifra je bila nasleđe predaka, što je ujedno i naziv instituta čije je aktivnosti potpomagao čuveni nemački geopolitičar Karl Haushofer.

U okviru ovog instituta postojala je masonska nacistička loža koja se posebno zanimala za razradu mističnih istraživanja koja su se odvijala u jednom zatvorenom krugu naučnika. U središtu svih ekspedicija nalazio se Tibet čiji su drevni manuskripti razjašnjavali, između ostalog, i tajnu istoriju čovečanstva. Deluje gotovo neverovatno, ali sredinom 1920-ih godina na Tibetu je boravio Jakov Bljumkin, jedan od najpouzdanijih sledbenika Lava Trockog. On je za vreme boravka na Tibetu, po svemu sudeći, stekao uvid u neke od najvećih svetskih misterija, posebno onih koje se odnose na tajna i do tada nepoznata oružja i tehnologiju njihove izrade. Svoja saznanja je, pre nego što je ubijen u Sovjetskom Savezu 1929. godine, preneo lično Trockom, ali i čelnicima nemačke vojne službe koji su njegove uvide dalje razrađivali.

Interesantno je da Staljin o Bljumkinovim akcijama na Tibetu ništa nije znao. Mada nema pouzdanih pokazatelja, nema sumnje da je Hitlerovo okruženje bilo opsednuto tajnama Tibeta, ali i Antarktika, o čemu svedoče brojne ekspedicije iz 1930-ih godina. Uostalom, pojava neidentifikovanih letećih objekata (NLO) povezuje se sa aktivnostima nacističkih ezoterijskih društava. Leteći tanjiri, prema ovoj hipotezi, nastali su u tajnim laboratorijama „nacističke okultne nauke” koja, iako poražena u Drugom svetskom ratu, nastoji da uspostavi „svetski poredak Četvrtog rajha”, primenom metoda „alternativne tehnologije”. Reč je o posebnim magijskim sredstvima, razrađenim u tajnim laboratorijama Rajha i posle poraza Nemačke u Drugom svetskom ratu. Zanimljivo je da su prvi leteći tanjiri uočeni od strane engleskih pilota 1944. godine, kao i da od tada interesovanje za njih ne prestaje.

Ipak, najspektakularniji deo knjige Izokrenuti svet odnosi se na sudbinu Hitlera i njegove saputnice Eve Braun, za koje je (na osnovu detaljnih forenzičkih izveštaja i svedočenja najbliže pratnje) pouzdano utvrđeno da su pobegli nekoliko nedelja pre pada Berlina u maju 1945. godine. Sovjetska obaveštajna služba došla je do sasvim pouzdanih podataka da je Hitler specijalnom podmornicom evakuisan u „Novi Švabenlend”, tajnu nacističku bazu koja je građena na Antarktiku pre i za vreme Drugog svetskog rata. Ivašov u knjizi opisuje i neuspešan pohod Rusa 1945. godine i Amerikanaca 1947. godine koji su, u pokušaju da osvoje ovu bazu, bili suočeni sa napadima iz do tada potpuno nepoznatog oružja i bili primorani da se povuku.

Pacovski kanali

Posle završetka Drugog svetskog rata stvorena je teritorijalna „pat pozicija” na Starom kontinentu koja je nametnula preosmišljavanje zapadne geopolitike. U njenom središtu je bilo formiranje jednog „antikomunističkog konzorcijuma”, o kojem je prvi otvoreno govorio Čerčil u svom poznatom fultonskom govoru početkom marta 1946. godine. Reč je o događaju koji je, sa stanovišta „atlantske zajednice”, imao višestruko simboličko značenje od kojih je svakako najvažnije ono o Americi „kao predvodniku slobodnog sveta” u borbi protiv tzv. komunističkog totalitarizma. Na taj način stvoren je predložak koji je obeležio celokupnu hladnoratovsku istoriju.

Pojava „antikomunističkog konzorcijuma” proistekla je iz složenih i često protivrečnih procesa u zapadnim društvima, koji su otpočeli još 1930-ih godina. Naime, u to vreme dogodile su se tektonske političke promene – ne samo u Nemačkoj, dolaskom Hitlera na vlast 1933. godine – nego i u SAD, u kojima je posle Velike depresije (1929-1933) ključne političke resore preuzeo uticajni Savet za inostrane poslove (Council on Foreign Relations – CFR), koji je za vreme Drugog svetskog rata prerastao u „neformalnu laboratoriju američke spoljne politike”. Danas je poznata činjenica da su sve odluke američke vlade donošene za vreme rata najpre razmatrane u kuloarima SIO (formiranje UN, Trumanova odluka o upotrebi atomske bombe, modeli teritorijalnog preuređenja Evrope), uz napomenu da neke od ovih ideja, poput one o stvaranju „istočnoevropske federacije od Baltika do Jadrana“, nisu ostvarene zbog pobedonosne uloge Crvene armije i njenog delimičnog zauzimanja ovog područja.

Nema sumnje da je strategija vođenja Hladnog rata posledica i neformalnog delovanja vatikanske tajne diplomatije – posebno na tlu SAD – gde je za vreme Drugog svetskog rata moćni katolički pokret ostvario izvanredan uticaj na donosioce strateških odluka. Malo je poznat podatak da američka javnost za vreme Drugog svetskog rata nije bila u prilici da pročita bilo koju kritičku analizu na račun podrške Vatikana fašističkim režimima. Štaviše, moćna katolička propaganda je širila utisak o popularnosti pape Pija XII, a u dobrom delu štampe (Njujork tajms) mogli su se pročitati hvalospevi na račun Musolinija ili Franka. Posle pada Italije vatikanska diplomatija pokrenula je veliku ofanzivu čiji je cilj bio da se zapadne sile ubede u neminovnost stvaranja saveza na antikomunističkoj osnovi.

Tako je tim povodom njujorški nadbiskup Spelman boravio u „privatnoj poseti Vatikanu”, između ostalog, zahtevajući po svaku cenu i opstanak Nezavisne Države Hrvatske (NDH). Delo vatikanske diplomatije svakako su bili „pacovski kanali” spasavanja nacista iz srednje i istočne Evrope, kao i odluka Velike Britanije da bude prva država koja će posle rata obustaviti njihov sudski progon. Čitav ovaj projekat odvijao se u najstrožoj tajnosti i pod prismotrom američke obaveštajne zajednice koja je na ovaj način nastojala da ojača svoje pozicije u Evropi. Pored toga, veliki broj nacističkih naučnika je prebegao u SAD i stavio se na raspolaganje američkim specijalističkim službama u okviru supertajne „Operacije Spajalica”.

Učesnici projekta „Operacija Spajalica”: Herman Obert (prvi red), Ernst Štulinger (sedi levo), general-major američke vojske H.N. Toftoj (stoji levo), Robert Luser (stoji desno) i Verner fon Braun (sedi desno) (Foto: NASA/Flickr)

Jedan od najvažnijih projekata posleratne „diplomatije Hladnog rata” svakako je bilo formiranje Bilderberg grupe 1954. godine. Podsetimo, formalni inicijatori za osnivanje grupe bile su dve kontroverzne ličnosti: holandski princ Bernhard (rođeni Nemac) i katolički sveštenik jezutskog reda Jozef Retinger (rođeni Poljak). Obojica su se 1930-ih godina 20. veka zalagali za razaranje versajskog poretka na evropskom kontinentu, a u vreme Drugog svetskog rata boravili su u Londonu i povezali se s britanskim i američkim obaveštajnim strukturama. Posle završetka rata, Retinger je, na osnovu ove saradnje, oformio Evropski pokret i bio njegov generalni sekretar. U suštini, radilo se o pokušaju ublažavanja poražavajuće slike o podršci rimske crkve fašističkim režimima širom Starog kontinenta, ali i nastojanjima da se na ovakav način zaobiđu kritike brojne protestantske zajednice na račun američke administracije. Upravo su iz ovog razloga obema stranama odgovarali „neformalni kontakti” iza scene zvanične politike.

Za razliku od SIO, izrazito američke organizacije, koja ima relativno koherentnu organizacionu strukturu i objavljuje časopis Forin afers, Bilderberg je internacionalna grupacija koja deluje u skladu s najboljim tradicijama tajnih organizacija, bez javno obelodanjenog članstva i jasne organizacione strukture. Sastanci ove grupe održavaju se jednom godišnje, najčešće na nekom skrivenom mestu i daleko od očiju javnosti, posebno medija. Već sama ta činjenica Bilderberg grupi daje određeno „mistično značenje i okultni karakter”, a što je u skladu sa preporukama o načinima delovanja „zakulise”, koje je svojevremeno uobličio Adam Vajshaupt, osnivač „Reda iluminata”.

Izvesno je da unutar Bilderberga postoji malobrojni krug uticajnih ličnosti, koje imaju poseban status u organizaciji, dok se ostalim učesnicima pozivi dele na osnovu tema o kojima se debatuje na godišnjim skupovima. Inače, programski cilj bilderbergovaca identičan je planovima SIO i Trilaterale – a to je uspostavljanje „novog svetskog poretka” kojim bi upravljala jedna svetska vlada. U literaturi se ova organizacija opisuje kao „nevidljiva ruka i tajna vlada plutokrata” koja upravlja svetom, neprekidno podstičući ratove, finansijske krize, državne udare ili pandemije. Razume se da u svemu tome ima određenih preterivanja i mistifikacija. Teoretičar Holi Sklar ističe da ova grupa predstavlja samo „jedan deo neprobojnog sistema transnacionalne koordinacije i kolektivnog menadžmenta svetskog poretka”, što je svakako najbliže istini.

Diplomatija Hladnog rata

Zanimljivo je da su odluke o uključenju Kine u mondijalističke projekte, i tajnom Kisindžerovom putovanju za Peking jula 1971. godine, usvojene na sastanku Bilderberga u Vudstoku aprila iste godine, i da su kao takve bile izložene oštrim kritikama u američkom Kongresu, gde su se pojedini senatori pozivali na odredbe čuvenog „Loganovog akta”, kojima su zvaničnici obavezivani da sve međunarodne posete prijave američkim institucijama. Sredinom 1970-ih godina – pod okriljem Bilderberg grupe – savez Vatikana i Amerike presudno je uticao na političke promene u Portugaliji (posle Salazarove smrti) i Španiji (posle Frankove smrti), a u drugoj polovini 1970-ih stvoreni su uslovi za kreiranje „Nove istočne politike” u čijem se središtu našla Rimokatolička crkva. U tom pogledu ključnu ulogu imala je katolička tajna organizacija „Božje delo”, čiji je otvoreni eksponent bio papa Jovan Pavle II. Njegovim izborom postalo je jasno da je Vatikan napustio diplomatiju posredovanja između dva suparnička bloka, kao i da se otvoreno svrstao na stranu političkog Zapada u novom krstaškom pohodu na Istok.

Odnosi između Amerike i Vatikana izdignuti su na najviši diplomatski nivo aprila 1983. godine, čime je okončana gotovo 200 godina duga tradicija prekinutih diplomatskih odnosa između dve države. Tome su svakako lično doprineli predsednik Regan i papa Vojtila. Pored zajedničkih strateških interesa, dvojicu lidera zbližila je i još jedna važna činjenica – obojica su pukim slučajem preživela atentate 1981. godine. U to vreme bila je veoma rasprostranjena verzija o tome da je iza oba neuspela atentata stajala sovjetska obaveštajna služba. Mada ova činjenica nikada nije potvrđena, po svemu sudeći, kod obe ličnosti je stvoren utisak da im je poverena određena „božanska misija” koju moraju da ispune.

Istine radi, treba naglasiti da predsednik Regan, mada po poreklu irski katolik, nije bio praktikujući vernik, ali je, nezavisno od ove činjenice, atmosferu zbližavanja s papom Vojtilom kreirao moćni katolički lobi koji je bio raspoređen u najuticajnijim američkim institucijama, uključujući i obaveštajni aparat. Pojedini visoki američki generali su kasnije svedočili o tome da su prilikom susreta sa papom Jovanom Pavlom II ostvarivali i „spiritualnu konverzaciju”. Sve to ovim dešavanjima daje osobeno značenje i na jednom dubljem ezoterijskom nivou.

Sastanak predsednika SAD Ronalda Regana i njegove supruge sa papom Jovanom Pavlom II u Vatikanu, Rim, 7. jun 1982. (Foto: catalog.archives.gov)

Za razliku od predsednika Regana, čiji je pristup na početku bio oprezan, papa Vojtila je od početka međusobnih kontakata zahtevao razaranje jaltskog i versajskog poretka u Evropi, a na prostoru SFRJ bezuslovno otcepljenje Slovenije i Hrvatske. U isto vreme, jedna uticajna struja unutar američkog SIO razmatrala je mogućnost suđenja komunističkim liderima na jednom sudu koji bi bio ustanovljen po ugledu na Nirnberg, ali je pojava Gorbačova zaustavila ova nastojanja. Padom Berlinskog zida 1989. godine, ujedinjenjem Nemačke i kasnijim rasformiranjem Varšavskog pakta i Sovjetskog Saveza, okončan je Hladni rat, ali su uprkos trijumfalizmu Zapada ostala mnoga otvorena pitanja koja je nametnula posthladnoratovska era. U razmatranjima o „novom evropskom identitetu” Vatikan i SAD su nastupali objedinjeno, naglašavajući civilizacijske razlike kao novu liniju razdvajanja na Starom kontinentu. U suštini se radilo o nastavku hladnoratovske politike u odnosu na Rusiju, kojoj je kao jedina izvesna alternativa ponuđen dalji raspad. O tome je u svom znamenitom ogledu Velika šahovska tabla pisao Zbignjev Bžežinski.

Na prostoru SFRJ, osovina Vatikan-Vašington podstakla je totalnu destrukciju zemlje i realizaciju onih ideja koje je još 1943. godine, prilikom posete Piju XII, predlagao njujorški nadbiskup Spelman. Reč je o konceptu obnove Nezavisne države Hrvatske (NDH) koja je, zahvaljujući američkoj vojnoj pomoći, tokom operacije „Oluja” 1995. godine potpuno etnički očišćena od Srba. Nekoliko godina kasnije, 1999. godine, papa Vojtila je podržao NATO agresiju na SRJ i nelegalno izvajanje Kosova i Metohije iz sastava Srbije. Istina, posle 2008. godine Vatikan nije formalno priznao ovu tvorevinu, ali je ponašanje albanskih katoličkih biskupa na terenu potpuno u skladu s šovinističkim idejama albanskih vlasti u Prištini.

Na ovom mestu nikako se ne sme zaboraviti ni zdušna podrška Vatikana nezavisnosti Crne Gore, kao i višedecenijsko pokroviteljstvo nad crkvenim strukturama u Skoplju. Na širem globalnom planu, Vatikan je duboko uključen i u aktuelna dešavanja na tlu Ukrajine, i to podsticanjem antiruske politike na zapadu države gde dominiraju katolici. Sve to ostavlja prostor za zaključak da je Hladni rat možda formalno završen 1989. godine, ali i da su principi zapadne politike u odnosu na Rusiju i pravoslavlje opstali i u posthladnoratovskom periodu, i poprimili još radikalnije forme ispoljavanja.

Fenomen neonacizma

Šta su idejne i filozofske osnove jedne ovakve politike? Iz sadašnje perspektive veoma intrigantno deluju stavovi Jana Keršoa, britanskog istoričara, o tome da „Hitlerova diktatura, znatno više od Staljinove i Maove, predstavlja paradigmu 20. veka” . Naime, u ekstremnom i intezivnom obliku, ona je, pored ostalog, „odražavala do tada nezabeležene forme državne represije i nasilja, i ranije nepoznatu manipulaciju sredstvima javnog informisanja s ciljem kontrole i mobilizacije masa, cinizam bez presedana u međunarodnim odnosima, stalnu pretnju ultranacionalizmom, kao i nemerljivu destruktivnu moć ideologija rasne supermatije i krajnjih konsekvenci rasizma – sve to praćeno pervertovanim korišćenjem savremene tehnologije i društvenim planiranjem”. Keršo podvlači stavnovište o tome da je „nacistički udar na temelje civilizacije bio momenat koji je definisao čitav 20. vek”.

Opažanjima britanskog istoričara valja dodati stavove i drugih teoretičara koji su uspon nacizma u Nemačkoj povezivali ne samo s revanšističkim ambicijama uzrokovanim ishodom Prvog svetskog rata, nego i prirodom nemačkog političkog bića koje je predstavljalo pogodnu osnovu za oblikovanje iracionalnih strahova od unutrašnjeg ili spoljnog neprijatelja. Istorijska iskustva pokazuju da je posebno izražen osećaj iracionalnosti u odnosu na rusku i, posledično, srpsku kulturu, fenomen koji se proteže kroz čitavu zapadnoevropsku istorijsku misao od Bekla, Gizoa i De Mestra do Tojnbija, Brodela i Hantingtona. Reč je o pojavi „ako ne neprijateljstva, a ono ravnodušnosti prema drugim kulturama, u najmanju ruku nepoznavanja kulturnog nasleđa unutar samog hrišćanstva” (iz pogovora prof. dr S. Terzića u knjizi N. Naročnicke Rusija i Rusi u svetskoj istoriji, srpsko izdanje, 2008). Dakle, iz tog osećaja „ravnodušnosti” i „nepoznavanja ruske kulture”, posebno od sredine 19. veka, nastala je rusofobija koja se vremenom proširila i na naš srpski pravoslavni svet.

Hitler salutira okupljenim nacistima tokom vojne parade u Berlinu 1939. (Foto: Hugo Jaeger/Time & Life Pictures/Getty Images)
Adolf Hitler salutira okupljenima tokom vojne parade u Berlinu, 1939. (Foto: Hugo Jaeger/Time; Life Pictures/Getty Images)

Konačno, ugledni srpski pisac Vladimir Ilić pažnju skreće na „fenomen istoricizma” koji definiše „kao svojevrsni polit-kulturni proces čija je suština zamena procesa individualizirajućeg jednim generalizirajućim pogledom na sile u istoriji”. Ovde je naročito važna Ilićeva napomena da, iako je istoricizam bio nemačka ideologija par excellence, nema sumnje da je reč o pojavi koja je vremenom prerasla u globalni proces. Reč je o svojevrsnoj „intelektualnoj revoluciji” gde je antisrpstvo (danas rusofobija, prim. autora) predstavljalo činilac njegovog prerastanja (istoricizma) u jedan dominantan misaoni proces koji karakteriše novi Kolektivni zapad.

Da rezimiramo: kao što je nacifikacija Nemačke i „proizvodnja Trećeg rajha” bila internacionalni proizvod, tako je i razbijanje SFRJ i Sovjetskog Saveza ideološki model koji je usmeravan iz više različitih centara (razni lobiji, agencije za odnose sa javnošću, korporativni krugovi, NVO), a čiji je vezivni imenitelj ideologija globalizma ili koncepcija „stvaranja uređenog svetskog društva”. Reč je o karakterističnom, ali ne i poslednjem stadijumu „totalitarnog internacionalnog povezivanja”, odnosno novoj vrsti totalitarne nadnacionalne zajednice „koja sistematski, korišćenjem sredstava masovne (dez)informacije, i određenim sredstvima prinude, ponižava sopstvene građane i, pogotovo građane arbitrarno oglašenih neprijateljskih država”.

Iz ovakvog pogleda na društvenu stvarnost logično proizilaze metode i postupci delanja koji su u saglasnosti s „ideologijom fašističkog osvešćivanja”. Svi oni se, u krajnjoj liniji, svode na uspostavljanje i razvijanje „globalne zajednice” koja je definisana kao najviša „moralna” vrednost i kao takva, vremenski i logički prethodi pojedincu, kojeg ima pravo da podvrgne svojoj volji. Teoretičar Džejms Veb uočava jednu vrstu istorijskog kontinuiteta kada ukazuje na fundamentalne veze između pojave komunizma, nacizma i savremenog „novog svetskog poretka”. U shvatanju njihovih sledbenika izvor totalitarizma je u mističnom verovanju u nastupajuću „novu eru”. Po ovom teoretičaru, takva isključivost neminovno otvara i poglavlje o „kontrarevolucionarima” koje treba uništiti ili „silama kosmičke energije” ili drugim, pre svega, vojnim sredstvima. Nažalost, njihova zajednička karakteristika je mržnja prema hrišćanskom pogledu na svet, posebno prema pravoslavlju, Rusiji i Srbiji.

 

Milorad Vukašinović je srpski novinar i publicista. Autor je knjiga „Suočavanja-izabrani razgovori” (2003), „Trenutak istine” (2006), „U tamnom srcu epohe” (2010), „Rat za duše ljudi” (2011) i „Misliti prostorno” (2021). Ekskluzivno za Novi Standard.

________________________________________________________________________________

LITERATURA:

  1. Vladimir Ilić, Prometeja: medijska „nacifikacija“ srpskog naroda, Konras, Kragujevac 2020;
  2. Milorad Vukašinović, Misliti prostorno, SAJNOS, Novi Sad 2021;
  3. Milorad Vukašinović, Globalna perestrojka, SAJNOS, Novi Sad 2022.

 

Izvor Novi Standard

 

Naslovna fotografija: Stephen Barnes/Shutterstock

 

BONUS VIDEO:

Istorija, Svet
Pratite nas na YouTube-u